Ο έρωτας είναι ο ταχυδακτυλουργός και η αγάπη τα κόλπα του τα μαγικά.

Χαμένοι έρωτες , κάπου στην τύχη τους. Και αναρωτιέμαι πώς χάνεται κάτι που υπήρξε και ήταν τόσο έντονο; Κάπου βρίσκεται κρυμμένος ίσως, ακόμα και φοβισμένος. Προτίμησε ίσως τη φυγή, τον τρόμαξε η φθορά που έβλεπε να έρχεται. Ίσως να διατηρούνταν η μαγεία του για πάντα. Η φύση του ιδιόρρυθμη, μοναδική, σαρωτική. Γνωρίζει καλά πως η παρουσία του είναι καταλυτική για το παρόν, αλλά αβέβαιη για το μέλλον. Σαν να μπορεί κανείς να τον δει: αεικίνητος, δυναμικός, σπινθηροβόλο βλέμμα, ερωτικός, τρελός…

Τι να φοβάται άραγε; Τον χρόνο, αλλά ίσως και τους ανθρώπους. Ο χρόνος είναι η αντίστροφη μέτρηση του τέλους της ύπαρξής του και οι άνθρωποι είναι εκείνοι που επιτρέπουν στο χρόνο να τρυπώσει και να ισοπεδώσει αυτόν τον μάγο των συναισθημάτων. Το γιατί το επιτρέπουν παραμένει ανεξήγητο. Για κάποιους γίνεται αγάπη, κάτι πιο ουσιαστικό, δυνατό, όχι ουτοπικό, όπως είναι ο ίδιος. Εκεί που χάνεται ο ίδιος και δεν γεννιέται ούτε η αγάπη, είναι η ζήλια του που δεν αφήνει την εξέλιξη αυτή. Ζηλεύει ότι θα μείνει στο περιθώριο εξαιτίας της αγάπης.

Θα πίστευε κανείς, με μια ρομαντική και συγγραφική διάθεση, πως ο έρωτας και η αγάπη ήταν ζευγάρι που παρ’όλη την ένταση, την μαγεία, την κτητικότητα, άρχισαν να φαίνονται οι σημαντικές τους διαφορές.  Έρωτας, ο «αγνοούμενος». Ο εγωισμός του έρωτα ήταν αυτός που σκότωνε την αγνότητα της αγάπης. Την πλήγωνε κι εκείνη του τα συγχωρούσε όλα. Εκείνος αυταρχικός, εκείνη ήρεμη.

Και αποφάσισαν να χωριστούν και να μην αντάμωναν ο ένας τον άλλον ποτέ ξανά. Ήταν ένα παιχνίδι κυριαρχίας. Εκεί που βρισκόταν ο έρωτας, η αγάπη κρυβόταν. Στη θέα του ερχομού της αγάπης, εκείνος έφευγε, σαν κλέφτης ! Ίσως τελικά ήξερε τα λάθη του, αλλά ο εγωισμός του ήταν μεγάλος.

Όταν έβλεπε ότι δεν έρχεται ποτέ, το θεωρούσε νίκη. Ο χρόνος, οι άνθρωποι ή η αγάπη είναι τελικά αυτά που τον κάνουν να κρύβεται; Αγνοείται απλά, δεν χάθηκε. Είναι θέμα χρόνου να κάνει την επανεμφάνισή του, εφόσον κάποτε υπήρξε. Και αν δεν υπήρξε ποτέ, είναι επειδή οι άνθρωποι δεν θέλησαν, δεν ταίριαξαν, δεν τόλμησαν. Ο έρωτας είναι ο ταχυδακτυλουργός και η αγάπη τα κόλπα του τα μαγικά. Ποιο από τα δύο εντυπωσιάζει τελικά περισσότερο; Ασαφής η απάντηση…

Αγάπα τον άνθρωπο σου, όπως είναι…

Κανείς δεν είναι τέλειος…
Κάπως έτσι θα μπορούσε να λέγεται ο τίτλος μιας κοινωνικής ταινίας και να εξιστορεί την καθημερινότητα απλών ανθρώπων και των μεταξύ τους σχέσεων. Η συμβίωση μπορεί σαν λέξη να ακούγεται πολύ βαριά, αλλά δεν είναι. Είναι για όσους είναι αποφασιστικά άτομα, για όσους τολμούν να εκθέσουν τον εαυτό τους με όλα τους τα αρνητικά σημεία και να μην δειλιάσουν να ποντάρουν 50-50 σε ανθρώπους με κάθε τίμημα.

Σε μια συγκατοίκηση διαφορετικών χαρακτήρων θα προβάλλονται με τον καιρό διαφωνίες, στιγμές που η μεταξύ τους συνύπαρξη θα φαντάζει Γολγοθάς και επικοί διάλογοι παράνοιας και τιτάνιες συγκρούσεις. Αυτά οφείλονται καθαρά στην προσαρμογή του καθενός από μας σε μια νέα τάξη πραγμάτων για την συναισθηματική μας καθώς και πνευματική μας ωρίμανση. Κοινώς ανεβαίνουμε ένα σκαλί πιο πάνω με όποιον αγαπάμε και επιλέξαμε.

Αυτό δεν σημαίνει πως πρέπει να αλλάξουμε κανέναν, ούτε να μας αλλάξουν. Η συμβίωση δεν μεταλλάσσει τα άτομα αλλά τα εξελίσσει, όταν υπάρχει μια καλή βάση μεταξύ τους. Δεν αρκεί η αγάπη, αλλά χρειάζεται και υποχώρηση, συμβιβασμός, σεβασμός στον προσωπικό χρόνο και χώρο, όταν αυτός είναι αναγκαίος.

Συμβιώνω σημαίνει σέβομαι ό,τι σκέφτεσαι και νιώθεις, σέβομαι την ατομικότητά σου και την ανεξαρτησία σου. Δεν είσαι ίδιος με μένα αλλά ούτε κι εγώ με σένα. Δεν σε βάζω σε καλούπια αλλά ούτε κι εσύ εμένα. Αν θέλω να αλλάξω κάτι θα το κάνω από πραγματική θέληση να είμαι μαζί σου και όχι για να σε κρατήσω. Το ίδιο ισχύει και για σένα.

Με την πάροδο του χρόνου αντιλαμβανόμαστε τι είμαστε ο ένας για τον άλλον και τις προτεραιότητες που θέτουμε μαζί, για τον καθένα μας χωριστά πολλές φορές. Αν ζηλεύει ο ένας τον άλλον κάποιες φορές είναι από αγάπη και όχι από ανάγκη να επιβληθούμε λόγω ανασφάλειας.
Η πραγματική συμβίωση απαιτεί πολλά, αλλά αυτά που προσφέρει είναι ανεκτίμητης αξίας. Νιώθεις ένα σώμα και μια ψυχή. Νιώθεις ότι είστε ένα στο ίδιο κρεβάτι, όταν πέφτεις κουρασμένος για ύπνο και μόνο η αγκαλιά του σε ηρεμεί.

Ξυπνάς με ένα φιλί και μια αγκαλιά, που για να ξεκινήσει κανείς τη μέρα του είναι πιο όμορφα κι από ένα φλυτζάνι καφέ. Κανονίζετε το υπόλοιπο της μέρας από κοινού και μοιράζετε τις αρμοδιότητες και τις ανάγκες σας. Μπορεί στην πορεία να καυγαδίσεις, να θυμώσεις, να πεις λόγια βαριά. Αλλά η συμφιλίωση έχει τόση μεγάλη βαρύτητα και ομορφιά. Κρύβει μεταμέλεια, παραμερίζεται ο εγωισμός και η εσωτερική σύγκρουση με το τέρας που κρύβουμε μέσα μας.

Θες να κάνεις τα πάντα για εκείνον που αγαπάς. Να δώσεις τα πάντα. Γιατί απλά κανείς δεν είναι τέλειος. Τον αγαπάς όπως τον βρήκες…

Τα αντίο δεν χωρούν σε κανένα μεγάλο έρωτα…

Τα αντίο δεν χωρούν σε κανέναν μεγάλο έρωτα.
Υπάρχει πάντοτε εκείνη η σπίθα που άναψε τη δάδα της επιθυμίας μας, που έγινε φλόγα και μας κατέκαψε κυριολεκτικά.
Είτε μαζί σου, είτε μόνη μου, κρατώ τη δάδα αυτή μυστικά μέσα μου, να έχει απλά ένα αχνό φως.. Και να ήθελα να τη σβήσω είναι αδύνατον..
Πώς μπορείς να σβήσεις κάτι που ξεκίνησε σαν σπίθα και κατέληξε πυρκαγιά στην ψυχή;
Ίσως να μην θέλω να ξεχάσω και τη θέρμη του έρωτά σου! Ίσως να θέλω να τη ζω μυσταγωγικά, να μην το γνωρίζεις ούτε εσύ ο ίδιος!
Τα αντίο είναι για εκείνους που δεν κάηκαν από πόθο, λαχτάρα, αγωνία.
Τα αντίο είναι για εκείνους που δεν λαχτάρησαν να γευτούν με όλο τους το είναι τον άλλον, δεν γεύτηκαν τη ζωή από τα χείλη του και δεν ξεδίψασαν με τα λόγια τους.
Κάθε αναφορά, κάθε σκέψη, κάθε κοινή ανάμνηση σε φέρνει πάντα κοντά μου κι ας είσαι τόσο μακριά μου! Αδυνατώ να σε αποχαιρετήσω, δεν έμαθα να αποχαιρετώ όσα λάτρεψα! Έμαθα μόνο να λέω εις το επανιδείν. Τα αντίο είναι για τους δειλούς, για όσους δεν θέλησαν να γίνουν ένα, δεν μπόρεσαν να δουν μέσα στον άλλον, δεν είχαν την ικανότητα να κρατήσουν μέσα τους τη δάδα εκείνη του έρωτα.
Κρατώντας την έστω ο ένας εκ των δύο, δίνει ψυχή σε αυτό που ζήσατε, θυσιάζει στο βωμό του μέλλοντος το παρελθόν και το παρόν!
Δε σε στοιχειώνει αλλά σε μεταμορφώνει.
Ανακαλείς σε κάποιες δύσκολες στιγμές στη σκέψη σου το πρόσωπο του, την χροιά της φωνής του, νιώθεις το άγγιγμα του στο πρόσωπο σου να σκουπίζει τα δάκρυα και να φιλάει το αμυδρό χαμόγελο σου.
Αναπολείς εκείνη την αγκαλιά όταν στέκεσαι μόνη σε ένα σκοτεινό, έρημο δωμάτιο, εκείνη που γινόταν αβίαστα, με το σώμα του να γίνεται ασπίδα προστασίας κάθε κακού και εισβολέα που θα έτεινε να διαταράξει την ψυχή σου.
Πόση αγάπη κρυβόταν τότε!
Δε χάθηκε ποτέ!
Στο λέω με το χέρι στην καρδιά! Απλά το αντίο πολλές φορές λέγεται από εγωισμό, όχι από αγάπη! Μην λες αντίο ποτέ σε κάτι που λάτρεψες, γιατί δεν θα έχει κανένα νόημα. Θα είναι πάντα εκεί να σου θυμίζει τον εαυτό σου να κρατάει εκείνη τη δάδα και να περπατά χαμένη στα σκοτάδια παρακαλώντας να γίνει κάτι να φουντώσει η φλόγα. Ίσως κάτι που μπορεί να μην γίνει ποτέ!
Δεν σου λέω αντίο παλιέ μου έρωτα, γιατί πάντα θα σε περιμένω στα σκοτάδια σου με ένα αχνό φως, εκείνο της αγάπης μου για να με βρεις!

Η απιστία είναι επιλογή…

Η απιστία είναι επιλογή και όχι μια τυχαία περίπτωση εξαπάτησης.
Όσοι τείνουν να απιστούν το κάνουν διότι το θεωρούν καθαρά μια συνειδητή επιλογή και όχι κάτι που θέλουν να περάσουν ως κάτι που ήταν μοιραίο, αναπόφευκτο, παιχνίδι της μοίρας κλπ.
Ο άντρας σαν πλάσμα καθαρά πολυγαμικό γνωρίζει πως μπορεί άνετα να επιλέξει ανάμεσα στην απιστία και στην αφοσίωση προς την σύντροφό του οπότε επιλέγει πιο εύκολα την απιστία σε βαθμό τέτοιο που να μην προδοθεί και εξευτελιστεί. Μπορεί να συνυπάρχουν συναισθήματα αλλά συνήθως η απιστία περιέχει μόνο πάθος και σαρκικό πόθο παρά πνευματικό.
Η γυναίκα όντας πιο συναισθηματική και αφοσιωμένη στον ρόλο που έχει επωμιστεί ως σύζυγος, σύντροφος, ερωμένη, την απιστία την έχει στο πίσω μέρος του μυαλού της μόνο σαν σχέδιο διαφυγής από μια κατάσταση που έχει ξεφύγει από κάθε έλεγχο.
Η γυναίκα ζυγίζει πολλά σε σχέση με τον άντρα και δεν θα διστάσει να αναπτύξει βαθιά συναισθήματα για έναν άλλον άντρα όταν νιώσει απόρριψη από τον ήδη υπάρχοντα, καθώς και ότι είναι ανεπαρκής στην ήδη επικρατούσα σχέση.
Ο άντρας από την άλλη θεωρεί ότι η απιστία του είναι καθαρά ένα εγκεφαλικό- σεξουαλικό παιχνίδι και δεν δίνει την δέουσα βαρύτητα σε βάθος συναισθημάτων με αποτέλεσμα να αποτελεί ένα άσχημο πρότυπο συμβίωσης και αποφυγή παράτασης της οποιασδήποτε σύναψης του με μια γυναίκα από την πλευρά της.
Άντρες και γυναίκες θεωρούν ότι η απιστία είναι ασφαλής μόνο όταν δεν γίνει αντιληπτή, αλλά δεν μπορούν να αντιληφθούν ότι δεν βλάπτουν εν καιρώ μόνο τον σύντροφό τους αλλά και τον ίδιο τους τον εαυτό. Προκαλούν ενοχικά συμπλέγματα, φοβικά πλαίσια μέσα στα οποία κινούνται διαρκώς με καχυποψία, δημιουργούν προβλήματα όπου δεν υπάρχουν για να μπορέσουν να διεκδικήσουν κάποιες ώρες απόλαυσης και ανεξαρτησίας λόγω του ότι θεωρούν την σχέση τους την επίσημη ένα είδος φύλαξης και περιορισμού.
Οτιδήποτε παραμένει ασφαλές και κρυφό δεν είναι κακό θα ισχυριστεί κάποιος, ίσως να πει να φρεσκάρει και να ανανεώσει την ήδη βαλτωμένη σχέση και να την πυροδοτήσει με το χαμένο πάθος. Από την άλλη πλευρά κάθε είδους εξαπάτηση δεν παύει να είναι προδοσία και εκμετάλλευση συναισθημάτων και προσωπικότητας.
Όποιο κι αν είναι το κίνητρο, η απιστία δεν είναι αποδεκτή σαν πράξη ούτε καν σαν σκέψη, διότι κατακερματίζει την έννοια των προσωπικών σχέσεων, επιτρέπει την διαβολή μεταξύ των συντρόφων και όσων τους περιβάλλουν καθώς και δεν ενισχύει την εμπιστοσύνη στα συναισθήματα και στο πρόσωπο που γνωρίζουμε σταδιακά!

Οι εφιάλτες δεν κρύβονται πλέον κάτω από το κρεβάτι σου,αλλά μέσα σου…

Ξεκινάς την μέρα σου με έναν περίεργο φόβο και συνάμα περίεργη διάθεση. Κοιτάζεις τριγύρω σου τι μπορεί να σου συμβαίνει και δεν βγάζεις νόημα. Αναρωτιέσαι πόσο θα κρατήσει αυτό το περίεργο συναίσθημα και αν θα μεταβάλλει την ψυχολογία σου προς το χειρότερο το υπόλοιπο της μέρας. Πορεύεσαι με ένα πλαστικό κύπελλο στο χέρι που το χαζεύεις κάθε λίγο οδεύοντας προς την εργασία σου. Άλλη μια μέρα άνευ ουσίας σε εκείνο το περιβάλλον που μόνο με εργασιακό δεν ομοιάζει και καθόλου φιλικό. Έρχεσαι αντιμέτωπος με κάθε ιδιοτροπία , κακή συνήθεια, απαιτήσεις! Παντού πρόσωπα σκεφτικά, θλιμμένα, ιδιόμορφα, χαμένα σε κόσμους δικούς τους και σκέψεις που δεν αφήνουν περιθώρια να αλλάξει κάτι!
Νιώθεις άδειος. Αυτό το κενό που δεν μπορεί να γεμίσει με κανέναν μισθό, με καμία παρεούλα σε κάποια καφετέρια, με κανένα ταξίδι αναψυχής.
Δεν φταίει η ρουτίνα σου, δεν φταίει το περιβάλλον σου πάντα, δεν ευθύνονται πάντα οι επιλογές σου είτε λανθασμένες είτε σωστές! Φταις εσύ που δεν αντιδράς, δεν αλλάζεις το μέσα σου και τον τρόπο σκέψης σου, τον τρόπο ζωής σου, την φιλοσοφία σου! Τελειώνεις το ωράριό σου και πας προς το σπίτι. Οι ίδιες σκέψεις κατακλύζουν στιγμιαία τον εγκέφαλό σου. Αρνητικές, πεσιμιστικές! Γιατί;
Ξαπλώνεις το κορμί σου στον άδειο καναπέ κοιτώντας τριγύρω σου να βρεις ένα ερέθισμα που θα σε βγάλει από τον στρόβιλο εκείνο των χαοτικών σου σκέψεων! Το μάτι σου πέφτει πάνω σε ένα μικρό πίνακα που είχες ζωγραφίσει κάποτε στα 20 σου. Ένα καταπράσινο λιβάδι, ένα μικρό ξύλινο σπιτάκι να κοσμεί το καμβά και τριγύρω δέντρα, βουνά, ουρανός, ένας λαμπερός ήλιος και κάπου εκεί χαμένο τι άραγε;
Εσύ, βρίσκεσαι κάπου εκεί μέσα υποσυνείδητα! Το έφτιαξες σε στιγμή θυμάσαι απόλυτης φρίκης και καθρέφτιζε όλα αυτά που ήθελες να βιώσεις εκείνη τη δεδομένη στιγμή. Κάθε φορά που ήθελες να δραπετεύσεις επισκεπτόσουν αυτό το σπιτάκι! Καθόσουν σε εκείνη τη λικνιστή καρέκλα και ηρεμούσες κλείνοντας τα μάτια σου και αφουγκραζόμενος τον αέρα, τους ήχους του δάσους, τις μυρωδιές που ταξίδευαν μέσω του αέρα και ένιωθες ότι κανένα τέρας δεν είναι ικανό να σου στερήσει αυτό το μοναδικό μέρος εκτός από τον ίδιο σου τον εαυτό!
Πάνε οι εποχές που σαν παιδιά κρυβόμασταν κάτω από το πάπλωμα φοβούμενοι εκείνο το τέρας που θα βγει κάτω από το κρεβάτι σου και που δεν έκανες ποτέ αυτή τη λογική σκέψη που θα έκανες τώρα σαν ενήλικας «μα τι περιμένει τελικά και δεν βγαίνει ποτέ»
Και η απάντηση τελικά έρχεται μετά από πολλά χρόνια που έχει κλυδωνιστεί το είναι σου μέσω εμπειριών και αντιλαμβάνεσαι ότι το τέρας ζούσε μέσα σου όσο εσύ το τάιζες με τους φόβους σου, τις ανασφάλειές σου, την αναποφασιστικότητά σου να βγεις από αυτό το τέλμα!
Τελικά το καταφύγιό σου είναι η ψυχή σου! Τα όνειρά σου, οι ελπίδες σου, αυτά που αγαπάς και νοιάζεσαι και όλα εκείνα που βοηθούν την ψυχή και το μυαλό να δραπετεύσει εκεί που νιώθει ασφάλεια, σιγουριά, ομορφιά. Μη φοβάσαι το τέρας πλέον! Σαν παιδί το αντιμετώπιζες πιο θαρραλέα! Κάνε το ίδιο ακόμη και τώρα ακόμη και αν χρειαστεί να σκεπαστείς κάτω από το πάπλωμα…
Ίσως έτσι σκεφτείς το αυτονόητο. Δεν θα ξαναβγεί ποτέ!

Να με βοηθήσεις να ανθισω σου ζήτησα…

Ίσως ήταν πολύ για σένα να με στηρίξεις όταν σε χρειάστηκα.
Ίσως ήταν εγωιστικό να με κοιτάξεις λίγο περισσότερο από σένα.
Ξέρω, οι αγκαλιές που δίνονται στη νηνεμία, είναι ο πρόδρομος ενός χωρισμού στην τρικυμία!
Μεγάλη αφέλεια να θεωρούμε πως όλοι είναι για όλα.
Δεν είναι όμως!
Λίγοι είναι εκείνοι που είναι πλασμένοι για τα δύσκολα για την μέρα εκείνη που θα πρέπει να σταθούν όρθιοι στις δυσκολίες, στις τριβές, στις μονομαχίες, στους εκνευρισμούς και στις αποτυχίες!
Η επιλογή μου στο πρόσωπο σου ήταν η πίστη μου προς εσένα, ότι θα άνθιζες την ψυχή μου, θα την έκανες να χαμογελάσει.
Να την στηρίξεις εκεί που είναι έτοιμη να καταρρεύσει εκεί που χάνεται ο κόσμος της, τα όνειρα της, να είσαι εκεί για να τα πιάσεις με τα ίδια σου τα χέρια και να τ ‘απλώσεις στα πόδια μου λέγοντας «πάλεψε» είμαι εδώ και είναι και αυτά εδώ για εσένα.
Λες “κουράστηκα”, δεν είναι όμως αρκετό..
Εγώ κουράστηκα πριν από σένα να καρτερώ αυτά που εσύ τα είχες ανέκαθεν στην ακρούλα του μυαλού σου σαν τρόπαια, σαν μετάλλιο ανδρείας…
Ανδρεία δεν είναι να εγκαταλείπεις μια ψυχή που αγαπάς.
Ανδρεία δεν είναι να ισοπεδώνεις τη ζωή μας επειδή ήσουν υπεραρκετός για μένα ή εγώ ήμουν λίγη για σένα.
Περήφανος ο άντρας που στέκεται πλάι σε εκείνη που αγαπά no matter what!
Ανδρείος εκείνος που κόβει τις δικές του ρίζες του άνθους της ψυχής του για να δώσει ζωή στο άνθος της ψυχής της γυναίκας πλάι του.
Δεν ξέρω αν το ότι θα ανθίσω σε τρομάξει επειδή θα νιώσεις υποδεέστερος, δεν ξέρω αν το ότι θα βγάλω τις δικές μου μυρωδιές και ομορφιά θα σε κάνει να χάσεις τον εαυτό σου λόγω εγωισμού λόγω του ότι θα νιώσεις ότι πλέον δεν σε έχω ανάγκη!
Αυτό που ξέρω όμως είναι πως τα ανθισμένα πλάσματα τα θαυμάζουμε, τα απογειώνουμε και τα διατηρούμε τόσο όμορφα όσο τα βλέπουμε
Και για να επιτύχει αυτό θέλει προσπάθεια, αγάπη και φροντίδα! Να με βοηθήσεις να ανθίσω σου ζήτησα ,όχι να μαραίνομαι στη σκέψη της αποτυχωδους προσπάθειας σου να με αγαπήσεις όπως και Όσο μου αξίζει!

Στην ψυχή μου….

Ξέρω ψυχή μου έγειρες από απόγνωση !
Γνωρίζω ότι σε βάρυνε η μοναξιά !Εκείνοι που γύρω σου είναι πολλοί , μα κανείς μέσα σου.
Θεωρείς ότι έμεινες μόνη και αβοήθητη .
Κοίταξε βαθιά μέσα σου ,δεν είσαι μόνη —ΕΧΕΙΣ ΕΣΕΝΑ !
Τον πολυτιμότερο σου σύμμαχο στην ζωή ,όπου με μια λάθος κίνηση μπορεί να γίνει ο χειρότερος εχθρός σου.
Κοίτα ψυχή μου το μεγαλείο σου !
Δόξασε το Θεό για όσα τοποθέτησε με ΑΓΑΠΗ και ΣΟΦΙΑ μέσα σου! Χρησιμοποίησε τα για να ανυψωθείς και όχι για να τσακιστείς στα βράχια. Άκου ψυχή μου τους χτύπους της καρδιάς που κατοικείς !
Σου μιλάει ,σου φωνάζει , μην κάνεις ότι δεν ακούς , μην κάνεις αδιάφορες σκέψεις .
Εστίασε την προσοχή σου σε αυτή , άκουσε τι έχει να σου πει.
Είσαι μια ολοκληρωμένη οντότητα –ψυχή και πνεύμα χαριτωμένη !
Δεν το αμφισβητείς ποτέ αυτό ! Είσαι γεμάτος αγάπη άνθρωπος χωρίς κακία , εκδίκηση , χωρίς μικρότητες.
Έχεις μια πνευματική αρχοντιά , μια περήφανη υπόσταση , στάσου..κοίτα γύρω σου..τι βλέπεις ;
Όχι με τους σαρκικούς σου οφθαλμούς αλλά με τους πνευματικούς.
Αγάπη που κλονίζεται συθέμελα όταν δεν δίνεται απλόχερα , αβίαστα..Δώσε !!
Μη φοβάσαι τους ανθρώπους ! Αγάπησε.. ! Αυτό είναι το νόημα ! Είναι το μεγαλείο σου !
Άκου , τι ακούς γύρω σου ..;
Προσευχή , πίστη , ελπίδα ,υπομονή.Κάνε όλα αυτά βιώματα σου !
Να νιώσεις τον σκοπό σου , την ύπαρξη σου ,τον προορισμό σου.
Ζήτησε αυτό που θες , θα ακουστείς..
Πάντα με αγάπη σου δίνονται όλα.Αγκάλιασε εσένα πρώτα.Αγάπησε πρώτα εσένα.
Μην αυτοτιμωρείσαι για το παρελθόν σου. Δεν είναι όλα δικά σου λάθη. Κι αν ήταν τα διόρθωσες.
Το παρελθόν έφυγε , έμεινε το παρόν που θα μεταβληθεί γρήγορα σε μέλλον.
Συγχώρεσε εκ βαθέων πάντα , πες συγγνώμη όχι μόνο σε όσους πλήγωσες , αλλά κυρίως και πρωτίστως σε εσένα.
Συγγνώμη ψυχή μου που σε εγκατέλειψα …
Τώρα σήκω..

Σύγχρονοι πρωτόπλαστοι…

Φτιάχτηκες για να φτάσεις το Θείο…φτιάχτηκε για να φτάσει το Θείο…στην πορεία όμως έφτασαν και οι δύο εκεί που δεν έπρεπε, στην απαγόρευση της γνώσης του κακού. Όταν γνωρίζεις μόνο το καλό, τι σε κάνει να θες να έχεις την γνώση του κακού; Σε τι ωφελεί η γνώση και αναζήτησή του;
Σαν σύγχρονη «Εύα» θεωρείς ότι το να έχει κανείς επίγνωση των επιλογών του και των συνέπειών του , είναι ευχή …Ο σύγχρονος «Αδάμ» θεωρεί μέσα στον παραλογισμό ότι δεν είναι και τόσο σοφή μια τέτοια κίνηση και ότι σε αποκόβει από τον πρωταρχικό σου στόχο .Την θέωση ! Γιατί να θεωρείσαι όμως καθαρά εσύ υπεύθυνη «Εύα» , εφόσον ο «Αδάμ» είχε δική του κρίση και το δικαίωμα της επιλογής ;Τι τον κάνει να θέλει να σε ακολουθήσει τόσο πολύ και να χαθεί μέσα σου και στις επιλογές σου ; Ποια αναγκαιότητα κρύβεται πίσω από κάθε λέξη και πράξη του άραγε;
Η «Εύα» απλά θέλει να ζήσει όχι αυτό που απλά της απαγορεύεται , αλλά αυτό που προσδοκούσε ίσως μια ζωή ….Δεν θεωρεί ότι στην καρδιά υπάρχουν απαγορευτικά και αποτρεπτικά σενάρια .Υπάρχει μόνο η αγνότητα και ο έρωτας …η αφέλεια και η ομορφιά….
Ο «Αδάμ» βιώνει αυτό που δεν θεωρούσε τον εαυτό του άξιο να συναντήσει …Η κοινή πορεία ζωής που του επεβλήθη από την μοίρα με την δική του «Εύα» , είναι κάτι ακατανόητο αλλά και αδιαμφισβήτητο μαζί .Συμπορεύονται όπως καθετί που είναι ζευγάρι στη φύση ,σαν δυαδικότητες …Συμπληρώνουν ο ένας τον άλλον και ας μην είναι ίδιοι .Στην ουσία όμως είναι ίδιοι!!Όχι σαν χαρακτήρες αλλά σαν ψυχές…
Για αυτό «Αδάμ» βρίσκεσαι σε μια διαρκή σύγχυση πνευματική ,γιατί δεν μπορείς να συμβιβαστείς με όσα έπονται και δεν μπορείς να συγχωνεύσεις το τώρα με το τότε …
Διαφορετικές ζωές ,διαφορετικός τρόπος σκέψης ….Τόσο ίδιες όμως ουσίες ….τόση ομοιομορφία πνευματική… τόση ψυχική δύναμη και έλξη …τίποτα δεν είναι γεννημένο για να ηττηθεί ,πόσο μάλλον εσείς!
Ζείτε στον δικό σας παράδεισο που όμοιος του δεν υπήρξε ,ούτε θα υπάρξει ….εκεί όπου κανένα μήλο και κανένας όφις δεν θα σας πλησιάσει για να διαταράξει το δικό σας «αμάρτημα» ….διότι η επιλογή ήταν συνειδητή…..

Περί ψυχής….

Συνήθως μια άσχημη κατάσταση περιγράφεται ως δραματική, ατυχής, δυσάρεστη…Υπάρχουν και εκείνες οι συνθήκες που επικρατούν και περιγράφουν ένα δυσάρεστο γεγονός ως εκ Θεού πορευμένο ,με παιδαγωγικό χαρακτήρα, με υπόσταση πέραν των επίγειων. Είτε η κατάληξη του συμβάντος έχει θετική έκβαση είτε αρνητική, η ουσία είναι ότι έγινε για κάποιο λόγο! Ίσως αυτός ο λόγος να μην αποκαλυφθεί άμεσα ούτε έμμεσα, αλλά εν καιρώ και κατ’οικονομιαν Θεού διακρίσεως….Ο πόνος ο σωματικός συνθλιβεί την ψυχή Όπως και το αντίστροφο. Η ψυχή όταν νοσεί εκπέμπει σήματα κινδύνου στο μυαλό, στο σώμα….Κάθε αγνοημένο σήμα είναι και ένας επικείμενος ψυχικος-πνευματικος θάνατος…αργός!!Θαυμαστές ιάσεις ψυχής και σώματος έχουν καταγραφεί πολυάριθμες, μια ανεξήγητη παρέμβαση του είναι μας σε συνεργασία με το Θεό πάνω στο σώμα….Εκείνη η στιγμή που χάνεσαι στην άβυσσο της ψυχής σου σε τρώνε τα τέρατα της απελπισίας, σου σκίζουν κάθε κομμάτι της ύπαρξης σου επειδή απλά γονάτισες, υπέκυψες στα τραύματα της ψυχής σου!!Και το σώμα αντιλαμβάνεται αυτή την άνιση μάχη με το πνεύμα και καταρρέει κι εκείνο ανεξήγητα….Υπάρχει όμως η πίστη…Εκείνη που δεν σε αφήνει έρμαιο της οποιαδήποτε σύνθλιψης πνευματικής, εκείνης που σε φωνάζει από κάπου βαθιά, ξυπνώντας σε από τον λήθαργο τον πνευματικό και σε αναγκάζει να απλώσεις το χέρι για βοήθεια για Θεία παρηγοριά…Είναι εκείνη η στιγμή που ξέρεις ότι η πίστη σου θα σε σώσει γιατί απλά εμπιστεύεσαι το Θεό…Και αν δεν σωθείς τελικά τι γίνεται? Μήπως ο Θεός θεωρείς ότι σε εγκατελειψε?Ίσως μέσα στον πόνο σου και στην εξάντληση σου να το πεις κι αυτό….Αλλά όλη μας η ύπαρξη είναι γεμάτη Θεό….Ο ίδιος ο Θεός μας έφερε στη ζωή, μας έδωσε το δώρο της πνευματικής δοκιμασίας εν ζωή για να διεκδικήσουμε ένα άλλο μεγαλειώδες δώρο, εκείνο της αθανασίας μας…Δεν είπε κανείς πως επιτυγχάνεται με θριάμβους,έπαθλα,επιβραβεύσεις υλικές….Δεν υποσχέθηκε κανείς π ς η ζωή θα είναι ένας αγώνας δρόμου ταχύτητας ή ένας μαραθώνιος….Δεν επιβεβαίωσε κανείς πως δεν θα πονέσει το σώμα ή η ψυχή σου ή και τα δύο μαζί….Η ζωή είναι από μόνη της μια μυσταγωγία, μια διαρκής κοινωνία με το Θεό….Αρκεί να Τον νιώθουμε γύρω μας, μέσα μας.