Ψυχή και έρωτας, σάρκα μια..

Ψυχή και έρωτας έσονται εις σάρκαν μίαν! Ο μύθος λέει πως ο Έρωτας, γιος της Αφροδίτης ερωτεύθηκε κάποτε την Ψυχή μια θνητή με απαράμιλλη ομορφιά λόγω του ότι το βέλος του τον χτύπησε και εν τέλει την παντρεύτηκε παρόλες τις αντιδράσεις.
Δεν επέτρεπε ποτέ όμως στην γυναίκα του να δει το πρόσωπό του διότι ήταν θεός…
Οι θνητοί και δη οι αδελφές της Ψυχής πίστευαν πως ήταν ένα αποτρόπαιο θέαμα για να μην εμφανίζεται ενώπιον της συζύγου του τις υπόλοιπες ώρες της ημέρας παρά μόνο το βράδυ και υπό απόλυτο σκοτάδι.
Έτσι η Ψυχή μην μπορώντας να αντισταθεί πήρε ένα λυχνάρι και στάθηκε από πάνω του για να αντικρύσει την στιγμή που κοιμόταν ο Έρωτας, έναν πανέμορφο άντρα.
Η Ψυχή τρομαγμένη όντας κατά λάθος έριξε πάνω στον Έρωτα το καυτό λάδι του λυχναριού και τον έκαψε!
Σοκαρισμένος ο Έρωτας από την δυσπιστία της Ψυχής, την εγκατέλειψε και τράπηκε σε φυγή απογοητευμένος. Εκείνη μετανιωμένη έψαξε να τον βρει και η Αφροδίτη θέλοντας να την ταλαιπωρήσει για τα βάσανα του γιου της της έβαλε τρεις δοκιμασίες, εκ των οποίων η μία ήταν να κατεβεί στον Άδη να της φέρει το κουτί της Περσεφόνης.
Αλλά ως τρίτη δοκιμασία και δυσκολότερη δεν στέφθηκε με επιτυχία.. Έπεσε σε βαθύ ύπνο εξαιτίας του περιεχομένου του κουτιού.
Όταν έμαθε ο Έρωτας τι συνέβη στην αγαπημένη του έσπευσε να την βοηθήσει δραπετεύοντας από εκεί που βρισκόταν και ζήτησε τη βοήθεια του Δία! Εκείνος συγκινημένος τους ένωσε αιώνια.
Η ψυχή είναι κατά έναν μαγικό τρόπο συνδεδεμένη με τον έρωτα! Εκείνον τον έρωτα που δεν υπακούει σε κάλλη και πλούτη, αλλά εκείνον που κάνει την ψυχή να αγωνιά, να καρδιοχτυπά, να νιώθει πως ζει για εκείνον τον άνθρωπο που της προσφέρει όλα όσα ακριβώς χρειάζεται!
Η ψυχή ζει με τα πνευματικά πλούτη, με τον πλούτο τον ψυχικό του άλλου της μισού, κάτι που αποδεικνύει και η δυσπιστία τελικά της Ψυχής ως προς τον Έρωτα! Ενώ της αρκούσε όλα όσα ζούσε μαζί του και την γέμιζε γαλήνη και ομορφιά, δηλητηριάστηκε από την ματαιότητα της εξωτερικής ομορφιάς. Δεν μπορούσε να φανταστεί πως είχε παντρευτεί έναν άσχημο άντρα, ενώ είχε αυτά που ονειρευόταν.
Της φαινόταν αδιανόητο. Κι όμως ο έρωτας δεν αναγνωρίζει πρόσωπα αλλά ψυχές. Δεν επιδιώκει την σύνδεση με γνώμονα την ομορφιά του προσώπου μιας και αυτή χάνεται με την πάροδο του χρόνου, αλλά με εκείνη της ψυχής.
Καμία φθορά δεν αγγίζει την ψυχή, καμία. Παραμένει αναλλοίωτη και όμορφη όπως ακριβώς φτιάχτηκε. Αυτή είναι η μαγεία της! Το ταξίδι εκείνο το μαγικό μέσα στα βάθη των σκέψεων, των επιθυμιών, των ονείρων της! Και ένας συνοδοιπόρος που να μπορεί να κρατήσει το τιμόνι της κοινής σας ζωής είναι το κλειδί!
Και όταν αυτό επιτευχθεί τότε η ψυχή και ο έρωτας δεν χάνονται ποτέ στον χρόνο. Υπάρχουν ζευγάρια που υμνούν μέχρι το τέλος της ζωής τους την σμίξη αυτή του Έρωτα και τα Ψυχής και ταυτίζονται μαζί τους… Διότι καμία ζωή όσες φορές κι αν τη ζήσει κανείς δεν αξίζει, αν δεν υπάρχει ο μύθος που έγινε πραγματικότητα.
Και αν και μύθος δεν θα μάθουμε ποτέ ποιοι ήταν πραγματικά εκείνοι οι πρώτοι ερωτευμένοι που για χάρη τους μια ολόκληρη ανθρωπότητα βασανίζεται γλυκά χάρη στην ένωσή τους!24057238906_c6db56b238_b

Πόσους μεγάλους έρωτες μπορείς να ζήσεις;

Πόσους μεγάλους έρωτες μπορούμε να συναντήσουμε στη ζωή άραγε; Όταν γνωρίζουμε κάποιον ενθουσιαζομαστε, ζούμε με πάθος τη κάθε στιγμή μαζί του, απολαμβάνουμε κάθε στοιχείο πάνω του και μετά έρχεται το τέλος.
Όλα αυτά που έκαναν αυτόν τον έρωτα μοναδικό, ξαφνικά χάθηκαν.
Σε πόνεσαν, σε μάτωσαν ίσως, αλλά στο πέρασμα του χρόνου έσβησε σαν ίχνος πέλματος στην αμμουδιά από το κύμα.
Ο επόμενος έρωτας βαπτιζόμενος ξανά μοναδικός, ιδιαίτερος, καλύτερος από τον προηγούμενο αλλά με ημερομηνία λήξης κι αυτός! Και κάπως έτσι πορεύεσαι με πολλούς μοναδικούς και ιδιαίτερους έρωτες που σε ξεμυάλιζαν, άφηνες τα πάντα για να δίνεις χρόνο σε αυτό το κάτι που είχατε! Άξιζε όμως τελικά τον χρόνο σου; Πώς μπορεί να αντιληφθεί άραγε κανείς ποιος είναι εκείνος ο έρωτας που θα σε κάνει να αναφωνήσεις «Ναι είναι μοναδικός και δεν θα τον ξεπεράσω ποτέ», πώς μπορείς να ξέρεις πως δεν θα πέσεις ξανά στην παγίδα του ενθουσιασμού;
Ο έρωτας είναι μια επικίνδυνη κατάσταση. Μια αλλοπρόσαλλη θα έλεγα κατάσταση μεταξύ δύο ανθρώπων που ψάχνουν να βρουν εκείνο το μοναδικό πάθος και την έξαψη που χαρίζει!
Το πάθος του απροσδόκητο ,της λαχτάρας, της ανακάλυψης κομματιών του συντρόφου σου, την ψευδαίσθηση ότι όλα είναι υπέροχα υπό το πρίσμα του ενθουσιασμού, της απελευθέρωσης και της δυνατότητας της μη σοβαρής και σταθερής δέσμευσης.
Αλλά το αποτέλεσμα είναι τραγικό. Οι απώλειες μπορεί να μην φαντάζουν πολλές και επώδυνες αλλά κατά μια έννοια είναι.
Όταν επέρχεται ο ενθουσιασμός (διότι δεν μπορείς να τον βαφτίσεις έρωτα, διότι ο έρωτας είναι κάτι πιο βαθύ, πιο εξιδανικευμένο στη γλώσσα των ρομαντικών και των ονειροπόλων , όπου στην προκειμένη περίπτωση ο πραγματικός έρωτας δεν υφίσταται καν στην παρουσία, παρά μόνο στη σκέψη μας)σε παραλύει να μην δεις καθαρά αυτά που θα έβλεπες αν δεν υπήρχε το φίλτρο της αποπλάνησης του μυαλού.
Στην πραγματικότητα βιώνεις έναν υπέρμετρο ενθουσιασμό, μια ονειρική και πλασματική κατάσταση χωρίς ίχνος ρεαλισμού και λογικής.
Η πραγμάτωση του είναι ο μοναδικός στόχος των ενδιαφερόμενων και η πλήρωση του η συνέπεια…
Πιστεύω πως κάποιος μπορεί να ζήσει μόνο μια φορά τον μεγάλο έρωτα…Είτε με την παρουσία του άλλου είτε όχι! Μπορούμε να αγαπήσουμε πιο εύκολα από ότι να ερωτευθούμε, αυτό δεν μπορώ βέβαια να το εξηγήσω αλλά θα παραθέσω έναν προβληματισμό μου πάνω σε αυτό.
Μπορώ να αγαπήσω κάποιον είτε σαν φίλο,αδερφό,σαν άνθρωπο πρωτίστως, αλλά ένα κομμάτι μου πάντα θα είναι απομονωμένο από τα πάντα περιμένοντας το κατάλληλο ερέθισμα, εκείνο που θα κρίνει το κρυφό μου κομμάτι το καλά σφραγισμένο ότι αξίζει να αφεθεί στη δίνη του αγνώστου και να περιπλανηθεί ώστε να επέλθει και η πολυπόθητη αγάπη που θα κάνει ακόμα πιο ισχυρό τον δεσμό μεταξύ μας…
Έρωτας και αγάπη είναι δυο στοιχεία που είναι απαραίτητα για να πεις ότι έζησες τον μεγάλο έρωτα. Αλλά και πάλι θα πει κάποιος θα κάνω μια εμβάθυνση. Αν ερωτευτώ και αγαπήσω παραπάνω από μια φορά δεν είναι εφικτό;
Και εγώ πιστεύω μέσα μου πως όχι δεν είναι εφικτό… Η καρδιά δεν φτιάχτηκε για πολλαπλές χρήσεις και αλόγιστες.. Ξέρει καλύτερα τι πρέπει να κάνει όταν και αν έρθει η ώρα! Ο ενθουσιασμός δεν είναι προϊόν της καρδιάς αλλά της προσωπικότητας.
Υπάρχουν άνθρωποι που δεν ενθουσιάζονται δεν έχουν τις πτώσεις των ομηρικών σχέσεων κι αυτό γιατί έχουν μια χτισμένη καλά και θεμελιωμένη προσωπικότητα ικανή να αναγνωρίσει τις πραγματικές αρετές και μη του συντρόφου χωρίς αυτά να προκαλέσουν ρήξεις, τύψεις, επιπόλαια ανοίγματα στη ζωή και στην ψυχή!

Είναι μεγάλο ρίσκο η σχέση από απόσταση και είναι στο χέρι σου, αν θα μπορέσεις να την αντέξεις

Και οι δύο σε διαφορετικά μέρη, μήκη και πλάτη της γης. Αν είναι τυχεροί ίσως και στην ίδια χώρα. Η ουσία βρίσκεται στο ενδιάμεσο, που υπάρχει μεταξύ της απόστασής τους. Οι σχέσεις εξ αποστάσεως είναι εξ ορισμού δύσκολες, επίπονες, κάποιες φορές και ακατόρθωτες. Έχει να κάνει με πολλές παραμέτρους, όχι μόνο με την ανάγκη να κρατήσει άσβεστο τον πόθο και τον έρωτα. Έχει να κάνει με την ανάγκη για σωματική επαφή, εκείνη την σωματική επαφή που μεταφράζεται ως αγκαλιά, ως ένα χάδι, ως ένα βλέμμα και ένα χαμόγελο.

Ίσως είναι οι σπουδές, ίσως οι επαγγελματικές υποχρεώσεις, ίσως η μοίρα να ζει κανείς σε διαφορετικό μέρος από αυτό που ζει ο άνθρωπος του. Με την μεταξύ τους απόσταση όμως τι γίνεται;

Αρχικά λόγω έρωτα όλα παρακάμπτονται, θεωρούνται αμελητέα εμπόδια εφόσον υπάρχει συναίσθημα, κατανόηση, αλληλοσυμπλήρωση κλπ. Αν η σχέση μετράει μέρες ή μήνες ο πόθος είναι τόσο έντονος και ξαφνικός, που τόσο ξαφνικά κάποια στιγμή θα αρχίσει να φθίνει λόγω απόστασης. Αν η σχέση μετράει χρόνια, ίσως εδώ τα πράγματα να είναι πιο ευοίωνα, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι δεν θα υπάρξει μια μεγάλη κρίση που θα κρίνει το μέλλον της.

Η γλυκύτητα και η προσμονή των μηνυμάτων μέσω κινητού και λοιπών εφαρμογών στα ηλεκτρονικά μέσα είναι το πρώτο και κυριότερο που σε δεσμεύει με το άτομο εκείνο και όχι το ίδιο το άτομο. Το κινητό σου έχει γίνει η προέκταση του χεριού σου, όλου σου του είναι, διότι σε αυτό βασίζεται όλη σου η επικοινωνία με τον άνθρωπο σου. Ξυπνάς να δεις αν έχεις μήνυμα, δεν κοιμάσαι, μην τυχόν στείλει και δεν προλάβεις να απαντήσεις, αναβάλλεις ραντεβού για να συνομιλήσετε, κλείνεσαι σε ένα δικό σου κλοιό που περιέχει μόνο εσένα και τον άνθρωπό σου. Μέχρι αυτό να αρχίσει να γίνεται κουραστικό, να νιώθεις μοναξιά, να τσακώνεσαι για ασήμαντα πράγματα μέχρι τη στιγμή της συνάντησης. Η λύτρωση φαντάζει απρόσιτη, σαν να είναι έτη φωτός μακριά. Συναντιέστε, ζείτε ξανά και ξανά όσα συζητούσατε ώρες και μερόνυχτα ολόκληρα, δεν προλαβαίνετε να χορτάσετε ο ένας τον άλλον και χάνεστε ξανά ο ένας από την αγκαλιά του άλλου.

Γιατί τόσο μαζοχιστικό τρόπο να διαλέξει κανείς να ζει; Γιατί να ζει διαρκώς με μια ελπίδα μιας συνάντησης, η οποία ενδέχεται να ακυρωθεί για διάφορους λόγους και ίσως λόγους που να μην μάθουμε ποτέ; Οι σχέσεις εξ αποστάσεως είναι μια δύσκολη διαπροσωπική κατάσταση, δεν είναι εύκολα διαχειρίσιμη, ούτε εύκολα απορριπτέα, όταν δεν υπάρχουν επιλογές. Στο χέρι μας είναι να επιβιώσουμε μέσα από αυτή τη σχέση, ακόμα κι αν το τίμημα είναι μεγάλο.

Οι αδελφές ψυχές δεν αναγνωρίζονται, γνωρίζονται!

Οι αδελφές ψυχές δεν αναγνωρίζονται, γνωρίζονται! Πόσες φορές έχει τύχει να συναντήσουμε κάποιο πρόσωπο στη ζωή μας και να μην νιώσουμε μια απίστευτη έλξη και οικειότητα; Ίσως ελάχιστες. Δεν μιλάω για εκείνη την στιγμή, που συναντάς κάποιον για πρώτη φορά και τον θεωρείς φίλο χρόνων και νιώθεις ότι μπορείς να τον εμπιστευτείς και να τον κάνεις κομμάτι της ζωής σου. Μιλάω για εκείνο το πρόσωπο, που θα το συναντήσεις μια φορά στη ζωή σου και θα είναι και η πιο σημαντική. Γιατί αυτό το πρόσωπο θα γίνει η κινητήριος δύναμη ενός κοινού μέλλοντος, χωρίς καν να αναλύσεις τα δεδομένα σου. Γιατί απλά δεν χρειάζεται.

Νιώθεις και ασφαλίζεις μέσα σου κάθε μόριο της ύπαρξης του και κολλάς ένα ένα τα κομμάτια του παζλ της ψυχής σου. Το ίδιο ισχύει και για εκείνο το πρόσωπο που θα κινείται με τον ίδιο τρόπο με σένα, θα σκέφτεται τις ανάγκες σου πριν από σένα, ενώ εσύ θα κάνεις ακριβώς το ίδιο ταυτόχρονα. Δεν είναι εκπληκτικό; Να συμβαδίζεις με κάποιον, που θαρρείς είναι βγαλμένος από την ψυχή σου και περιπλανιόταν μέχρι να σε βρει και να ταιριάξει πάλι μέσα σου;

Πάντοτε πίστευα πως όλοι έχουμε ένα ταίρι. Το θέμα όμως είναι ότι άσχετα τι επιλογή θα κάνουμε στο ταίρι μας, ότι πάντα υπάρχει για καθέναν από μας το «ιδανικό» ταίρι… Ίσως οι συγκυρίες να μην ήταν τέτοιες, για να συμβεί το μοιραίο ταίριασμα, ίσως οι άνθρωποι δεν ήταν έτοιμοι να αποδεχτούν την μοίρα τους και να την ακολουθήσουν. Πάντα μα πάντα όμως, όσο κυλάει ο χρόνος και οι άνθρωποι περνούν πλάι σου σαν ντόμινο, την στιγμή που πέφτουν προλαβαίνεις με κινήσεις ταχυδακτυλουργού να πιάσεις εκείνο το ένα ντόμινο που έλαμπε από μακριά. Και σπρώχνοντας τα υπόλοιπα να συνεχίσουν να πέφτουν μέχρι να φτάσουμε στο τέλος.

Ένα ντόμινο είναι οι ζωή μας, ότι προλάβει κανείς. Και το αστείο είναι πως δεν ξέρουμε πότε και με ποιο τρόπο θα ξεκινήσει να πέφτει το ένα πίσω από το άλλο, για να σταθούμε την στιγμή που πρέπει για να πιάσουμε το ιδανικό για μας. Αλλά αν τα μάτια της ψυχής είναι ανοιχτά και υπάρχει εμπιστοσύνη στην δύναμη που έχει η ψυχή κατά κύριο λόγο, τότε όλες οι αδελφές ψυχές θα συναντηθούν με έναν όμορφο και γοητευτικό τρόπο. Και δεν θα υπάρχουν αποτυχημένοι γάμοι, δυσαρεστημένοι σύζυγοι και δυστυχισμένα παιδιά. Γιατί η επιλογή δεν έγινε με κριτήρια αλλά με διαίσθηση και η μοίρα δεν κάνει ποτέ λάθος. Φέρνει τους κατάλληλους ανθρώπους την κατάλληλη στιγμή.

Ποια είναι αυτή; Η ψυχή μας ξέρει και μόνο. Εμείς οφείλουμε να ζήσουμε την αγωνία του αγνώστου και την προσμονή του ιδεώδους…

Κι όταν ο έρωτας γίνεται φιλία, θα έχεις πάντα έναν άνθρωπο δικό σου στη ζωή

Φιλία που έγινε έρωτας ή έρωτας που δεν ήταν ποτέ φιλία;  Έχουν παιχτεί ταινίες και σειρές, που δείχνουν την εξέλιξη μιας φιλίας σε έρωτα, αλλά σπάνια το αντίστροφο. Θα αναρωτηθεί κανείς «μα γιατί να μην μπορεί ένας έρωτας να εξελιχθεί σε μια βαθιά φιλία;» Όταν οι φίλοι καταλήγουν να γίνουν ζευγάρι μοιραία, το τέλος της σχέσης τους είναι προδιαγεγραμμένο. Υπερβολική οικειότητα θα έλεγε κάποιος, που χάνεται στο τέλος η μαγεία μεταξύ τους. Ίσως και το ότι γνωρίζουν πολύ καλά ο ένας τα μειονεκτήματα του άλλου να συμβάλει στο κύκνειο αυτό άσμα.

Όταν ξεκινάει μια φιλία, κανείς δεν γνωρίζει πως θα εξελιχθεί και σαφώς δεν γνωρίζει τι μέλει γενέσθαι. Ξεκινάμε πάντα με τις καλύτερες προδιαγραφές και προθέσεις αλλά και διαθέσεις. Στην πορεία σαν να συμβαίνει κάτι μαγικό, ανεξήγητο και μπλέκουμε συναισθηματικά και ερωτικά. Κανείς δεν γνωρίζει το πώς και το γιατί. Ίσως δεν μπήκε ποτέ στη διαδικασία να αναλογιστεί τι ήταν αυτό που τον τράβηξε σαν μαγνήτης στον άλλον.  Ίσως η απάντηση να είναι πολύ απλή εκεί που ψάχνουμε να βρούμε μια πολύπλοκη απάντηση.

Μας ελκύει το ενδιαφέρον και η προσήλωση που δείχνει ο φίλος μας. Μας κάνει να νιώθουμε ιδιαίτεροι και σημαντικοί, όταν μας φροντίζει, μας υπερασπίζεται, μας προστατεύει και μας κάνει να νιώθουμε μικροί θεοί στα μάτια του. Και όσο μεγαλώνει η χαρά που παίρνουμε για την εξέλιξη αυτή, τόσο εντείνεται το ενδιαφέρον του εκάστοτε φίλου μας. Γιατί βρίσκει αποδοχή και ό,τι γίνεται είναι με την συναίνεση και των δύο.

Ο ενθουσιασμός έκρυθμος και εκκωφαντικός. Η φιλία που μετουσιώθηκε σε σχέση, εξελίσσεται ραγδαία και ανησυχητικά. Αυτά που φάνταζαν στα μάτια του άλλου χαριτωμένα στην φιλία, αρχίζουν να είναι εκνευριστικά μέσα στη σχέση. Όχι πάντα βέβαια, αλλά σε ένα καλό ποσοστό συμβαίνει.

Και κάπου εκεί αρχίζουν οι ρωγμές. Αρχίζεις να ξεχνάς το φιλαράκι σου, να σε εκνευρίζει ό,τι κι αν κάνει, να το κατηγορείς και να το επιπλήττεις σε κάθε φάση που είσαι. Κάτσε και σκέψου, πόσο δίκαιο είναι και για τις δύο πλευρές. Αυτό που θα χάσεις σίγουρα αν χωρίσετε με αιματοχυσίες, είναι το μοναδικό φιλαράκι σου. Εκείνο που κάποτε μιλούσατε ατελείωτα και ακομπλεξάριστα για κάθε θέμα και τώρα φτάσατε στο σημείο να κρύβετε λόγια και συμπεριφορές, μην τυχόν και επηρεαστεί αρνητικά η σχέση σας.

Και μετά από ένα σημείο αναρωτιέσαι: τελικά υπήρξε φιλία ή απλά ήταν ένας κουκουλωμένος έρωτας; Γιατί πιστεύω μια αληθινή φιλιά μπορεί να εξελιχθεί σε έναν καλό έρωτα υπό προϋποθέσεις και ακόμα καλύτερα η σχέση με εξελιχθεί σε μια αιώνια φιλία.

Τα οφέλη του καλύτερου σου φίλου που έγινε σύντροφος ζωής και μετέπειτα φίλος ζωής, είναι πολλά και αναρίθμητα: δεν θα σε αφήσει ποτέ αβοήθητο, θα σπεύσει ανά πάσα στιγμή να καλύψει κάποια σου ανάγκη εκεί που όλοι σε έχουν εγκαταλείψει, θα του πεις χωρίς φόβο ό,τι νιώθεις για οποιονδήποτε και θα σε καταλάβει καλύτερα από τον εκάστοτε φίλο σου, θα μοιραστεί μαζί σου τις καλύτερες στιγμές της ζωής του είτε είναι γάμος, παιδιά, προαγωγή, κλπ.

Θέλει να είσαι κομμάτι της καθημερινότητάς του όπως κι εσύ της δικής του. Η φιλία που υπήρξε έρωτας είναι πιο σημαντική από την ίδια την φιλία που δεν έγινε ποτέ έρωτας. Και ξέρεις γιατί; Γιατί πάντα θα είναι στην καρδιά σου σε ένα ξεχωριστό σημείο, σαν αδερφός, αδερφή, πατέρας και μάνα. Θα είναι ο δικός σου άνθρωπος.

Η υπομονή είναι μια αρετή, που λίγοι την έχουν

Η υπομονή είναι απλά μια φράση, που κρύβει μέσα της πολλά νοήματα. Στην ουσία αποκτά το νόημα που έχει ανάγκη να της προσδώσει ο καθένας από μας, ανάλογα με την προσωπική του κατάσταση. Λέγοντας σε κάποιον υπομονή, θεωρούμε ότι του κάνουμε καλό, τον κατευνάζουμε, τον γαληνεύουμε. Είναι όμως έτσι;

Ας υποθέσουμε πως κάποιος βρίσκεται αντιμέτωπος με μια πολύ δύσκολη κατάσταση στη ζωή του, που δεν ξέρει καν πως να την χειριστεί και το συναίσθημα που βιώνει είναι σαδιστικό και ταυτόχρονα βαρύ. Ίσως να έχουμε μια απώλεια ενός προσώπου, απώλεια ίσως εργασίας ή υγείας. Και αυτό το άτομο που βιώνει αυτού του είδους την απώλεια, έρχεται αντιμέτωπο με την φράση “υπομονή”, που ξεστομίζουν τα χείλη όσων τον περιβάλλουν και ενδιαφέρονται.

Είναι όμως άραγε έτσι; Είναι πραγματικά αυτό που θα ήθελε να ακούσει στην δεδομένη στιγμή αυτός ο άνθρωπος, για να ανακουφιστεί; Η λέξη υπομονή από την πλευρά του τρίτου ακούγεται σαν συμπόνοια, κατανόηση, συμπαράσταση στο πρόβλημα που περνάει, για να δώσει χρόνο να επουλωθεί η πληγή. Στα αυτιά του ενδιαφερόμενου όμως δεν φτάνει ακριβώς έτσι.

Φανταστείτε κάποιον που ήταν απόλυτα υγιής και ξαφνικά του ανακοινώνουν ότι έχει κάτι οξύ και θα πρέπει να το αντιμετωπίσει με όση δύναμη ψυχής του έχει απομείνει στο άκουσμα της ασθένειας αυτής. Το να ακούσει την λέξη υπομονή, είναι σαν να λέμε στον συγκεκριμένο άνθρωπο κουράγιο είναι δύσκολα, βάστα γερά, μην εγκαταλείπεις, θα περάσει, όλα θα πάνε καλά. Και έρχεται αυτός ο συγκεκριμένος άνθρωπος μέσα στον τυφώνα που χτύπησε τα σωθικά του, να αναρωτιέται με ποιον τρόπο ανασταλτικό η υπομονή θα γιατρέψει όλα όσα νιώθει. Τι θα του προσφέρει άραγε η υπομονή σαν έκφραση, τη στιγμή που δεν ξέρει καν πως να την κάνει βίωμα; Θα τον ανακουφίσει μήπως από αυτό που ζει; Θα του πάρει την δυστυχία που κρύβει μέσα του και θα την αντικαταστήσει με το μαγικό της ραβδάκι με ευτυχία; Θα αποκτήσει πλήρη ίαση ψυχής και σώματος, ακόμα και αν δεν είναι στα αρχικά επίπεδα; Τι ακριβώς είναι η υπομονή στην προκειμένη περίπτωση, παρά ένα προκλητικό σχόλιο για να πει κάτι κάποιος, για να έχει απλά κάτι να πει;

Γιατί ίσως αυτός ο τρίτος δεν βίωσε μέσα του τον πόνο σε τέτοιο βαθμό, που να μην ξέρει πως να τον διαχειριστεί, να μην έχει φάει εκείνη την συμπαντική σφαλιάρα, που θα τον έχει ταρακουνήσει συθέμελα από άκρη σε άκρη του μυαλού και της ψυχής του. Εύκολο να ειπωθεί, δύσκολο να τηρηθεί. Η υπομονή δεν είναι ένα πρόγραμμα, που φορτώνουμε στον σκληρό μας δίσκο και το τρέχουμε. Δεν είναι μια εικονική πραγματικότητα, που την ζούμε κάθε φορά όσες φορές θέλουμε με τον τρόπο που θέλουμε.

Η υπομονή είναι μια κατάσταση, που σε αναγκάζει να κάνεις κάτι είτε το θέλεις είτε όχι. Όσο και να δυσανασχετήσεις και να αντιδράσεις, δεν μπορείς να κάνεις διαφορετικά. Είναι μια κατάσταση, που πρέπει να συμμορφωθεί το μέσα σου με το περιβάλλον σου. Το μέσα σου με το έξω σου. Το μέσα σου με τον ίδιο σου τον εαυτό. Δεν είναι εύκολη υπόθεση.

Η υπομονή, λένε, είναι αρετή. Αλλά για όσους την κατέχουν ασυναίσθητα και χαρισματικά. Δεν γεννιούνται όλοι με αυτό το χάρισμα. Και δεν μπορούν όλοι να το αποκτήσουν και να το οικειοποιηθούν.

Η γη αυτή, είναι δώρο για όλους, όχι μόνο για τους ισχυρούς!

Η πείνα σαν έννοια είναι κάτι απόλυτα φυσιολογικό και εξηγεί την ανάγκη του οργανισμού για θρέψη με τροφή. Η πείνα όμως σαν έννοια συνδεδεμένη με φτώχεια και κακουχία, σημαίνει ταλαιπωρία, ψυχική κατάπτωση, όπως και σωματική, πνευματική.

Η πείνα στον σύγχρονο κόσμο δεν μπορεί να αντιμετωπιστεί όπως θα όφειλε, και αυτό γιατί; Διότι οι ανεπτυγμένες χώρες την περίσσεια τροφής προτιμούν να την ρίξουν στα σκουπίδια παρά να την διαθέσουν για την σίτιση υποσιτισμένων ανθρώπων και φτωχών γενικότερα οικογενειών!

Βλέπει κανείς την μεγάλη αντίθεση μεταξύ των κοινωνικών τάξεων, όχι μόνο σε μορφωτικό και κοινωνικό επίπεδο , αλλά και σε επίπεδο επιβίωσης και αυτοσυντήρησης.

Υπάρχουν τα μέσα να τραφούν εκατομμύρια ανθρώπων με αρκετή θέληση, πείσμα, δουλειά και οργάνωση. Υπάρχει αρκετή γη για όλους. Η προσμονή πόσιμου νερού σε μέρη που το νερό είναι εντελώς ακατάλληλο προς πόση, είναι μια βασανιστική διαδικασία που υποβάλλει τους ανθρώπους που εξαρτώνται από το βασικότερο αγαθό, να αγωνιούν και να αγωνίζονται για μια θέση στη σειρά που θα τους δώσει ένα κύπελλο πόσιμο νερό. Και όλα αυτά με σύνεση και με υπομονή πάντα! Το ίδιο συμβαίνει και με την τροφή. Μια θέση για ένα κύπελλο μαγειρεμένο φαγητό είτε ένα ξερό κομμάτι ψωμί και τα μάτια όλων γυαλίζουν από ευτυχία που μπόρεσαν να τραφούν αυτή τη μέρα.

Για την επόμενη δεν ξέρουν τι τους επιφυλάσσει η μοίρα, αν θα έχουν να πιούν νερό, αν θα έχουν λίγο φαγητό ξανά, αν θα μπορέσουν να φάνε μια μέρα κάτι παραπάνω από μια χούφτα ρύζι!

Η σίτιση είναι αναφαίρετο δικαίωμα των ανθρώπων και θεμελιώδης ανάγκη για επιβίωση. Δεν είναι κάτι εμπορεύσιμο, δεν είναι κάτι διαπραγματεύσιμο, είναι ανάγκη και η ανάγκη καλύπτεται άμεσα. Η τροφή για τον άνθρωπο είναι ενέργεια και επιβίωση, όχι απλά απόλαυση και υπερκατανάλωση όπως τείνει και είναι στις ανεπτυγμένες χώρες και δη στις χώρες με το μεγαλύτερο ποσοστό παχυσαρκίας!

Από τη μια έχουμε εικόνες αποκρουστικές ανθρώπων ενηλίκων και παιδιών με υποσιτισμό, που αργοπεθαίνουν ενώ στον αντίποδα βλέπουμε παχύσαρκους ενήλικες και παιδιά, να προβάλλουν ένα προφίλ υπερφαγιας και υπερβολής , με αποτέλεσμα η κοινή γνώμη να διχάζεται αυτομάτως.

Και ενώ μέσα σου συγκλονίζεσαι, προβληματίζεσαι, δεν κάνεις κάτι για να μπορέσεις να καλυτερεύσεις τις μέρες εκείνων που δυστυχούν από φτώχεια, ασιτία και ασθένειες.

Δεν μπορείς να διανοηθείς ότι θα μπορούσες να ήσουν εσύ ανά πάσα στιγμή εσύ στη θέση ενός τέτοιου ανθρώπου και να υποφέρεις χωρίς να γνωρίζεις το δικό σου αύριο! Το σίγουρο είναι πως οι μεγάλοι αυτού του κόσμου ενώ γνωρίζουν τι πρέπει να κάνουν εθελοτυφλούν και κλείνουν το άτομα τους ερμητικά!

Η σιωπή και το γύρισμα της κεφαλής σε μεγάλα ζητήματα είναι πονοκέφαλος για καθέναν που θέλει κατά μια έννοια μια είδους μοναρχία στην κοινωνία που ζει. Όπως και να έχει, η ανάγκη εύρεσης τροφής, όπως και κάθε άλλης ανάγκης είναι ένα δικαίωμα που δεν μπορεί να το στερήσει κανείς από κανέναν!

Γιατί η γη αυτή είναι ένα δώρο για όλους τους ανθρώπους και όχι μόνο όσους έτυχε να είναι ισχυροί οικονομικά!

Όσο κι αν αναρωτηθείς για τη μοίρα, τις απαντήσεις τις έχει η ίδια η ζωή..

Αναρωτήθηκες ποτέ τι είναι η μοίρα; Το κισμέτ για άλλους, το πεπρωμένο για κάποιους άλλους και ούτω καθ’ εξής. Θα έλεγε κανείς πως την μοίρα μας την καθορίζουμε εμείς οι ίδιοι μέχρι το τέλος με τις επιλογές μας και τις επιθυμίες μας.

Κάποιος άλλος θα προσέθετε πως η μοίρα είναι κάτι αναπόφευκτο για τον καθένα από μας, ήδη προορισμένο και προδιαγεγραμμένο μη μπορώντας εμείς να επέμβουμε πάρα μόνο αν κάτι μας παρακινήσει να το κάνουμε. Τελικά όμως τι πραγματικά ισχύει; Η ζωή μας είναι από την πρώτη στιγμή της γέννησης ένα κοσμοϊστορικό γεγονός άσχετα αν στα μάτια μας φαντάζει κάτι σύνηθες.

Και όμως η δημιουργία ενός ανθρώπου είναι εξίσου σημαντική όπως και τα πάντα γύρω του. Η πρώτη αναπνοή, η πρώτη επαφή με τον κόσμο εκτός ενός δανεικού σώματος αυτό της μητρός μας, είναι για μας μια πρόκληση στο να διεκδικήσουμε τη ζωή μεγαλώνοντας και να μάθουμε να εκτιμάμε κάθε στιγμή της κατά την πορεία μας!

Θαυμαστά γεγονότα σημαδεύουν την ζωή μας καθημερινά, αν και λόγω συνήθειας δεν τα αντιλαμβανόμαστε ως θαυμαστά λόγω ρουτίνας. Στο δρόμο μας εμφανίζονται ευκαιρίες που δεν τις αντιλαμβανόμαστε και εξακολουθούμε να τις περιμένουμε με αγωνία! Που ίσως να μην εμφανιστούν ποτέ ξανά, αυτό θα μπορούσε να θεωρηθεί παιχνίδι της μοίρας ή απλά η δική μας ανικανότητα να αντιληφθούμε το τι ακριβώς συμβαίνει και επακολουθεί σε κάθε μας βήμα, πράξη κλπ;

Το ίδιο θα μπορούσαμε να πούμε και για τους ανθρώπους που περνούν από τη ζωή μας και είτε την απογειώνουν είτε την προσγειώνουν σε ανώμαλο έδαφος με αποτέλεσμα να κλαίμε την άδικη την μοίρα μας και τα χτυπήματα της ζωής!

Τελικά είναι θέμα επίλογων ή αυτού που λέμε του γραμμένου; Διότι αν ισχύει το πρώτο με κάποιο τρόπο ίσως μπορέσουμε να μπαλώσουμε τις τρύπες που ανοίξαμε στο ψυχικό μας ένδυμα, είτε να το μεταποιήσουμε σε τέτοιο βαθμό που να το ανυψώσουμε απίστευτα. Αν ισχύει όμως το δεύτερο είμαστε ανίσχυροι και πνευματικά και σωματικά!

Διότι είμαστε έρμαια μιας κατάστασης που δεν ξέρουμε πως να την ελέγξουμε, πως να την καθοδηγήσουμε προς όφελος μας και εν τέλει πελαγώνουμε με το πεπρωμένο φυγείν αδύνατον…

Είναι όμως φυγείν αδύνατον; Ποιος μπορεί να μας το επιβεβαιώσει και να μας καθησυχάσει για το τι ακριβώς συμβαίνει σε αυτόν τον σίφουνα που έρχεται κατά πάνω μας και λέγεται μοίρα και θέλει να μας καθορίσει σαν οντότητες, σαν προσωπικότητες ολοκληρωμένες και πάνω από όλα φορτωμένες με εμπειρίες ζωής για να έχουμε ένα πλήρες οπλοστάσιο γνώσεων, πρακτικών εφαρμογών πάνω στην ζωή.

Και κάπου εκεί έρχεται η ζωή και σε διαψεύδει πανηγυρικά…όλα όσα είχες κατά νου καταρρίπτονται γιατί δεν υπολόγισες έναν έξτρα παράγοντα που κανείς δεν θέλει να συμπεριλάβει στο καρνέ των σκέψεων του…και αυτό είναι το αναπάντεχο, δηλαδή η ξαφνική απώλεια.

Ο θάνατος είναι το μόνο σκαλοπάτι που δεν μας αφήνει προς την ολοκλήρωση αλλά μας στερεί και το δικαίωμα να διορθώσουμε τα κακώς κείμενα όσο μπορούμε και έχουμε τη θέληση να το πράξουμε…. Είναι όμως άραγε το τέλος κι αυτό;

Είναι κάτι τελεσίδικο που σου απαγορεύει να διεκδικήσεις λίγη ζωή ακόμα; Υπό κάποιες συνθήκες Όχι! Αλλά στις περισσότερες είναι. Ναι! Μην σκέφτεσαι λοιπόν τι είναι ζωή, τι είναι θάνατος, τι είναι μοίρα και αν η μοίρα μου φταίει για όσα παθαίνω ή το κεφάλι μου το δύστροπο.
Είσαι άνθρωπος και αυτό από μόνο του φτάνει για να μην γνωρίζεις τελικά απολύτως τίποτα!

Μπορεί να μοιάζω, μα δεν είμαι εκείνη που ήμουν χθες..

Παραδίνομαι σε αυτό που το λένε παρελθόν και πνίγομαι από δάκρυα.
Κατακλύζομαι από έναν ωκεανό συναισθημάτων και αναμνήσεων και το μυαλό αδυνατεί να συγκρατήσει τον καλπασμό αυτό.
Και είναι τόσο έντονος και βίαιος.

Είμαι αυτό που είμαι και όχι αυτό που ήμουν! Τι σημαίνει αυτό;
Ότι πλέον δεν είμαι το ίδιο πρόσωπο που ήξερες, δεν δίνω πλέον τις ίδιες ευκαιρίες ούτε σε ποσότητα αλλά ούτε και σε ποιότητα.
Υπάρχουν πλέον πολλά περισσότερα όχι και μη, σε σχέση με το παρελθόν. Υπάρχουν περισσότερες απορρίψεις και χωρίς ενοχές!
Υπάρχω για μένα κατά κύριο λόγο κάτι που με είχες κάνει να παραμελήσω εσκεμμένα, για να νιώθεις πάντα ότι είμαι υπό τον έλεγχό σου και την επιτήρησή σου!

Υπάρχουν στιγμές που δεν μπορώ να ισορροπήσω μεταξύ της λογικής και της καρδιάς μου. Στιγμές που δεν μπορώ να βρω την άκρη του νήματος από τον μίτο του δικού μου λαβύρινθου, για να μην έρθω αντιμέτωπη με τα δικά μου τέρατα, που θα θέλουν όλο και κάποια θυσία για να εξευμενιστούν!
Προσπαθώ να με εκπαιδεύσω να τιθασεύω ανέμους, τρικυμίες, όλα τα στοιχεία της φύσης μου.
Μέσα από την συνεχή αυτή εκπαίδευση θαρρώ βγαίνω με έξτρα όπλα, άμυνες, στρατηγικές απέναντι σε ανθρώπους και καταστάσεις, δεν ακροβατώ σε ένα τεντωμένο σκοινί έτοιμο να με ρίξει κάτω σε κάποια τυχαία ρήξη!

Ισορροπώ άραγε; Αναρτωτιέμαι.. Μήπως κάπου χάνω εμένα και όσα είναι να ζήσω;
Οι απορίες μου δεν μπορούν να λυθούν από κανέναν άλλον εκτός από μένα! Ανοίγω διάπλατα τα μάτια μου κοιτώντας ψηλά στον ουρανό και θαυμάζω την πορεία των σύννεφων που τα ταξιδεύει ο άνεμος και τα πάει όπου εκείνος θέλει κι εκείνα απλά χορεύουν αργά, σταθερά. Και χαμογελώ.

Κάποιοι είμαστε σαν σύννεφα σε αυτή τη ζωή και κάποιοι σαν άνεμος.
Και άλλοτε το αντίστροφο. Είτε μας δίνουν σκέφτομαι ώθηση και πάμε εκεί που μας πάνε, είτε είμαστε εμείς εκείνοι που δίνουμε την ώθηση και την κίνηση.

Χαμηλώνω το βλέμμα και αναζητώ το νόημα της ζωής μέσα σε όλα όσα υπάρχουν γύρω μου. Κοιτώ το χώμα, το πράσινο, μια λακουβίτσα με νερό βρόχινο, πρόσωπα που περνούν από δίπλα σου βιαστικά και αδιάφορα, με σκέψεις και όνειρα φορτωμένοι, άψυχα αντικείμενα να στέκονται ανέγγιχτα στη φθορά του χρόνου, κάποια τυχαία επίσης περιστέρια πλάι σου.

Δεν ξέρω αν είναι το ίδιο περιστέρι που είδα και χτες, ούτε αν θα είναι το ίδιο και αύριο. Ξέρω μόνο πως βλέπω την ίδια ακριβώς εικόνα καθημερινά και ποτέ δεν παρατήρησα εκείνες τις μικρές λεπτομέρειες που κάνουν τα πάντα να διαφέρουν τελικά και ας φαίνονται όλα ίδια!

Έτσι είναι και οι άνθρωποι εν τέλει. Ενώ μοιάζουν πολύ με τον εαυτό τους όσες μέρες κι αν περάσουν, μήνες, χρόνια, διαρκώς αλλάζουν και τίποτα δεν μένει ίδιο. Γιατί όλοι κρινόμαστε στις λεπτομέρειες, όχι στα εμφανή!