Δεν χωρά οίκτος όταν κοιτάς μια μάνα που δίνει τις μάχες της!

Κούραση και σκέψεις έχουν χαράξει τα μάτια σου και φαίνεσαι στα μάτια του κόσμου γερασμένη. Αλλά δεν είναι μόνο αυτά.  Είναι δάκρυα, προσευχές, απορίες, όλα αυτά που συνθέτουν το παζλ του μυαλού σου, ενός λαβύρινθου που μοιάζει να μην έχει έξοδο πέρα από την είσοδο. Κι όμως έχει, απλά δεν έχεις φτάσει στο επίπεδο να μπορέσεις να την βρεις.

Το ξέρω, μανούλα που το παιδί σου έχει αυτισμό, ότι δεν ονειρευόσουν ένα διαφορετικό παιδί μα ένα παιδί θα πεις σαν όλα τα άλλα. Το ξέρω και για σένα, μανούλα που το παιδί σου έχει σύνδρομο Down, ότι δεν φανταζόσουν ότι το παιδί σου θα έμοιαζε εξωτερικά σε χαρακτηριστικά με πόσα αλλά παιδιά σαν στιγματισμένο γονιδιακά. Ξέρω επίσης και για σένα, μάνα που το παιδί σου έμεινε παράλυτο εξαιτίας ενός τροχαίου, που είτε ήταν υπεύθυνο για την μοίρα του το παιδί σου είτε όχι, η μοίρα το καθήλωσε σε ένα αναπηρικό καροτσάκι καθιστώντας το λιγότερο λειτουργικό καθημερινά.

Δεν είναι αυτά που αντιμετωπίζουν τα ίδια τα παιδιά αλλά το συναίσθημα του γονιού να μπορέσει να ανταπεξέλθει είτε σωματικά, είτε ψυχολογικά, είτε κοινωνικά. Είναι εκείνη η στιγμή που ίσως κάποιος από τον περίγυρο σε φέρει σε δύσκολη θέση, κάνοντας διαρκώς ερωτήσεις που δεν θα ήθελες καν να απαντήσεις. Εκείνο το περίλυπο ίσως ύφος και βλέμμα κάποιων απέναντι στον δικό σου αγώνα ζωής με συνοδοιπόρο το ίδιο το παιδί. Η απαξίωση, η καταδίκη εσένα και του παιδιού σου που έφερες στον κόσμο για να ταράξει την ηρεμία υποτίθεται των φαινομενικά υγιών σωματικά όμως συνανθρώπων σου. Όλα αυτά είναι η κούραση που κουβαλάς ρε μάνα στο βλέμμα σου, χωρίς να ειπωθεί καν μια λέξη, μια τόση δα λεξούλα, να πεις “γιατί;”.

Δεν χωρούν τα γιατί σε καμία πρόταση. Όπως δεν χωρούν σε καμία πρόταση οι λέξεις «κρίμα», «δεν πειράζει», «σε λυπάμαι». Δεν χωρούν σε καμία πρόταση “Δεν αντέχω άλλο”, “εγκαταλείπω τον αγώνα”. Η θλίψη των ανθρώπων δεν είναι αυτή που πρέπει να φέρνει όλους μας πιο κοντά αλλά η αγάπη. Ο οίκτος για το παιδί που φέρει την διαφορετικότητα και για όσους το φροντίζουν είναι η αδυναμία του ατόμου αυτού να μπορέσει να προσφέρει κάτι παραπάνω συναισθηματικά στον δίπλα του. Ο κάθε άνθρωπος δεν έχει ανάγκη τον οίκτο αλλά τον σεβασμό, την κατανόηση και την αγάπη.

Στο άκουσμα μιας ασθένειας του παιδιού σου, είτε είναι χρόνια, είτε οξεία, χάνεις πολλά κομμάτια σου αυτομάτως για να μπορέσουν να συνθέσουν τα εγκεφαλικά σου κύτταρα νέα, με νέα δεδομένα της κατάστασης. Ότι τίποτα δεν είναι όπως πριν, τίποτα δεν θα γίνει ξανά όπως πριν, διότι πριν ήσουν κάτι άλλο χωρίς αυτό το παιδί. Και ο ερχομός αυτού του ιδιαίτερου παιδιού σου έδωσε ένα νόημα να αντιληφθείς τι σημαίνει να αγωνίζεται κάποιος και να κερδίζει το δικαίωμα του να ζει.

Μάνα ξέρω πως γονάτισες κάποιες στιγμές από απελπισία και πίκρα για το κράτος και τις συνθήκες που το παιδί σου αντιμετωπίζει διαρκώς. Αλλά μάθε να γονατίζεις μόνο όταν προσεύχεσαι τις νύχτες για το παιδί σου να είναι κάθε μέρα, αν όχι καλύτερα, στάσιμα, για να έχεις τον χρόνο να προλάβεις το στάδιο που είναι για να το βοηθήσεις.

Ούτε ο χρόνος βοηθάει πολλές φορές και είναι αμείλικτος. Κάποιες φορές δεν προλαβαίνεις να κάνεις τα αυτονόητα και χάνεις αυτό το όχημα που θα σε οδηγούσε στην λύτρωση, είτε αυτό είναι κρατική βοήθεια, είτε προσωπική, είτε επαγγελματική είτε ιατρική. Μόνο εσύ μπορείς να αξιολογήσεις όλα όσα ζείτε παρέα και μοιράζεστε, κανένας ειδικός, όσες συνεδρίες και αν κάνουν. Και ξέρεις γιατί; Διότι το παιδί που έχει αλλάξει, είτε γεννήθηκε διαφορετικό, δεν μπορεί να συμβιβαστεί με την σαπίλα την εκάστοτε αυτού του κόσμου.

Και πρέπει μάνα να νιώθεις περήφανη για το σημείο που έχεις φτάσει, για το σημείο από όπου ξεκίνησες και τώρα μένει μόνο να μοιραστείς τον αγώνα σου με άλλες μανούλες, που δεν έχουν την πολυτέλεια της εσωτερικής αυτής δύναμης και επιβολής στο ότι πρέπει να σταθώ στα πόδια μου για τον άγγελο μου. Γιατί είναι δύσκολο τελικά να μεγαλώνεις έναν άγγελο. Και αν δεν τον μεγαλώνεις εσύ εν τέλει, εκείνος σε μεγαλώνει ψυχικά, χωρίς να έχεις ιδέα.

Δημοσιεύτηκε από τον kathy_lau

Η μισή καρδιά ανήκει στην Ιταλία και η άλλη μισή Ελλάδα....Λάτρης της αναγέννησης,της φωτογραφίας,της ,ζωγραφικής, της ποίησης και της πεζογραφίας....Οι δικοί μου με αποκαλούν luminosa,ήμουν πάντα σε έναν κόσμο γεμάτο φως,μυστικό και ας απλώνεται γύρω μου πολλές φορές σκοτάδι...όλοι έχουν τους δαίμονες τους.. 

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: