=Το πεπρωμένον φυγείν αδύνατον….

Ο Κοελο είπε κάποτε σε μια συνέντευξη του ότι «το πεπρωμένο μας είναι εκεί που η ψυχή νιώθει την φλόγα έντονα…»

Πεπρωμένο είναι αυτό που προορίζεται να ζήσουμε και δεν μπορούμε να αποφύγουμε…

Αν όμως αυτό που νιώθει κανείς εκεί που η ψυχή νιώθει την φλόγα, τότε πως μπορούμε να ξέρουμε ότι αυτή η φλόγα είναι κάτι καλό για την ψυχή και όχι κάτι καταδικαστέο;

Τα πάντα στη ζωή έχουν άπειρες οπτικές γωνίες…

Αλλά ίσως να παίζει ρόλο και ο χαρακτήρας του καθενός πως θα αντιληφθεί ο ίδιος την φλόγα που θα βιώσει μέσα του !Δίνεις χώρο στο πεπρωμένο σου να σου δείξει τρόπους και δρόμους! Να δεις μέσα από τα γεγονότα τους ανθρώπους που θα σε συνοδεύσουν στο δρόμο της καρδιάς και του μυαλού αρμονικά και χωρίς εμπόδια.

Ακόμα κι εκείνοι που στέκονται εμπόδιο σε κάθε σου βήμα, είναι πιστεύω το έξτρα μπόνους του πεπρωμένου για να σε κάνει πιο δυνατό και πιο αποφασιστικό απέναντι στη ζωή…

Πόσοι όμως δεν γνώρισαν έναν άνθρωπο ίσως μοναδικά απίστευτο και δεν είπαν πως ήταν γραφτό τους;

Αρκετοί άνθρωποι είναι εκείνοι που οι συνθήκες της ζωής τους οδήγησαν σε ένα κοινό μονοπάτι αυτογνωσίας και πνευματικότητας ξεχωριστής και ταυτόχρονα βίωσαν μέσα τους αυτό το μοναδικό αίσθημα πληρότητας και ευφορίας μέσα τους μόνο με ελάχιστα στοιχεία!

Στοιχεία που αν και κωδικοποιημένα, οι ψυχές αυτές κατόρθωσαν να αποκωδικοποιήσουν έννοιες και συναισθήματα πρωτόγνωρα καθώς και να αναγνωρίσουν τους τρόπους έκφρασης τους και συμβίωσης. Το πεπρωμένο δεν είναι μια κατάσταση που την βιώνεις με ζόρι και απελπισία. Ούτε με απόλυτη ευδαιμονία και ενθουσιασμό…

Κάθε σκαλί που ανεβαίνεις προς την αθανασία σου, είναι γεμάτο παγίδες, όνειρα, εφιάλτες, χαρές και λύπες. Kαλούς και κακούς ανθρώπους, με έναν καλό και κακό σου εαυτό που εσύ θα επιλέξεις μετέπειτα ποιος θέλεις να είσαι και για ποιο λόγο. Kάπου εκεί θα αρχίσει να αλλάζει πάλι μορφές το πεπρωμένο σου αλλά η κεντρική σου ιδέα θα παραμείνει ως έχει μέχρι το τέλος…

Το πότε θα φτάσει η ψυχή και το σώμα στον προορισμό της και με ποιο κόστος δεν το γνωρίζει κανείς!

Αυτό που μας χαρακτηρίζει είναι η ανυπομονησία να μάθουμε τα μελλούμενα και να προσδοκούμε τρόπους γνώσης των μελλούμενων. Αν η ψυχή τελικά γνώριζε τα μελλούμενα και το κόστος σε πολλά από αυτά θα συνέχιζε; Θα αφηνόταν ελεύθερη να γευτεί λάθη και επιτυχίες ή θα φοβόταν την άρνηση και την αποτυχία και θα κλεινόταν σε ένα αόρατο κλουβί για προστασία;

Κανείς δεν τρελάθηκε αγνοώντας το πεπρωμένο του…

Στη γνώση του όμως σίγουρα οι απώλειες θα ήταν ολέθριες, αλλά κυρίως για τον εαυτό μας…

Δημοσιεύτηκε από τον kathy_lau

Η μισή καρδιά ανήκει στην Ιταλία και η άλλη μισή Ελλάδα....Λάτρης της αναγέννησης,της φωτογραφίας,της ,ζωγραφικής, της ποίησης και της πεζογραφίας....Οι δικοί μου με αποκαλούν luminosa,ήμουν πάντα σε έναν κόσμο γεμάτο φως,μυστικό και ας απλώνεται γύρω μου πολλές φορές σκοτάδι...όλοι έχουν τους δαίμονες τους.. 

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: