Έρωτας φύσει παρορμητικός

Ο έρωτας από τη φύση του είναι επιθετικός, παρορμητικός, διεκδικεί και δεν αφήνει περιθώρια ελευθερίας. Όταν κάποιος ερωτεύεται αυτό γίνεται είτε σταδιακά είτε απότομα και αιφνίδια.

Ο έρωτας είναι μια κατάσταση που τρελαίνει το άτομο, το κάνει να νιώθει σε διπλάσιο βαθμό όλα του τα συναισθήματα πιο έντονα και πιο επώδυνα κάποιες φορές. Όταν όμως συναντήσει κάποιος το κατάλληλο άτομο, τότε έχουμε κάτι ακόμα πιο μαγικό, έχουμε μια απόλυτη μαγική ερωτική σχέση. Είναι εκείνη η στιγμή που η ψυχή αντιλαμβάνεται την ουσία της ψυχής απέναντί της, η στιγμή που νιώθεις ότι κοντεύεις να εκραγείς και να σκορπίσουν όλα όσα νιώθεις στο περιβάλλον γύρω σου με κίνδυνο να νιώσουν όλοι αυτό που βιώνεις εσύ. Είναι εκείνη η στιγμή που λες ότι βρήκες την αδελφή ψυχή σου, το κομμάτι που σου έλειπε για να νιώσεις πλήρης, γεμάτος ζωή, όνειρα κι ελπίδες. Οι ψυχές που είναι σαν να είναι φτιαγμένες από το ίδιο υλικό αναγνωρίζουν η μια την άλλη σε οποιαδήποτε στιγμή, με οποιοδήποτε μέσο. Είναι σαν να περίμεναν κατά ένα μαγικό τρόπο η μια την άλλη να πλησιάσει και να προσφέρει απλόχερα αυτή τη ζεστασιά και τη γαλήνη που μόνο μεταξύ τους μπορούν να αναπτύξουν με τόση άνεση.

Αναγνωρίζεις το άλλο σου μισό σε αυτό το πρόσωπο, νιώθεις ότι θες να το γνωρίσεις ολοένα και περισσότερο, δίψας να μάθεις τα όνειρα του, τους φόβους και τις επιθυμίες του, αδημονείς για την επόμενη στιγμή που θα βρεθείς κοντά του και θα νιώσεις την καρδιά σου να κοντεύει να βγει από το στήθος σου από το άγχος της προσμονής. Η ένταση που προκαλείται μεταξύ αυτών των ψυχών και των σωμάτων είναι πρωτόγνωρη και μεγάλης σημασίας. Δεν είναι απλώς μια τυπική ερωτική σχέση, δεν είναι μια κλασική σχέση, είναι ένας ύμνος στον έρωτα τον μοναδικό, τον απόλυτο, αυτόν που εξυμνούν διαρκώς από αρχαιοτάτων χρόνων και τον ζεις βαθιά και ολοκληρωτικά με έναν ιδιαίτερο για σένα άνθρωπο που στο πρόσωπό του βλέπεις όλα όσα ποθείς.

Αυτό το ιδιαίτερο δέσιμο, εκείνο η μαγική κλωστή του πεπρωμένου που δένει αόρατα τα δάχτυλά σας, εκείνο το μοιραίο που σου αποκαλύπτεται με περίεργους τρόπους κάθε φορά είναι το δικό σου ένα και μοναδικό ταίρι. Η ζωή βρίσκει θαυμαστούς τρόπους να σε φέρει κοντά με κάποιον και ειδικά με αυτόν που θα αλλάξει όλη σου τη ζωή, την κοσμοθεωρία και γενικότερα τη στάση σου απέναντι σε πολλά πράγματα.

Το κατάλληλο άτομο σου δίνει ζωή, προσφέρει μια ψυχική ανακούφιση, ανάταση πνεύματος και σε οδηγεί σε μονοπάτια που όμοιά του δεν έχεις ξαναπερπατήσει. Η ομοιότητα των ψυχών έχει να κάνει με την ίδια ευαισθησία, την ίδια συναισθηματική νοημοσύνη, τις ίδιες πεποιθήσεις και την ίδια εσωτερική γλυκύτητα.

Ο έρωτας στα χέρια τους γίνεται ένα πυροτέχνημα, ένα έργο τέχνης, μια ωδή, ένα έπος, μια αναφορά στα μεγαλεία της καρδιάς και της συνάντησης δύο μοναδικών και ταιριαστών ανθρώπων. Δύο εραστές που χορεύουν στον ίδιο ρυθμό, εκείνο του αμοιβαίου και ιδανικού έρωτα, εκείνο του τρελού και απαιτητικού, που ζουν έντονα το πάθος τους, την αγάπη τους, την ένωσή τους και την απομόνωσή τους από τα πάντα.

Η αδελφή ψυχή σου, το άλλο σου μισό, ο σύντροφος και συνοδοιπόρος σου στο μεγάλο και γεμάτο εκπλήξεις ταξίδι του έρωτα, είναι εκείνος που θα σου απλώσει το χέρι να πιαστείς και να σου δώσει τη δυνατότητα να ανοίξεις τα φτερά σου, θα σου δώσει την ώθηση να πετάξεις γεμάτος αισιοδοξία και χωρίς φόβο πτώσης, γιατί βασίζεσαι σε αυτόν τον άνθρωπο.

Είναι η ψυχή που ο έρωτάς σας θα γίνει αγάπη με την πάροδο του χρόνου, μια αγάπη που όμοιά της δεν έχει υπάρξει ξανά, μια συνύπαρξη γεμάτη εκπλήξεις, οράματα, όνειρα, απογοητεύσεις, θλίψεις και οτιδήποτε θα σε κάνει να νιώθεις ζωντανός. Χάρη στον έρωτά σου που σε απογείωσε και σε έκανε να νιώσεις την μοναδικότητά σου…

πηγή:https://www.pillowfights.gr/kathy-lautic/erwtas-fysei-parormhtikos/

Όλα όσα δεν είπαμε έρχονται τα βράδια να μας φάνε

Κατά τη διάρκεια της μέρας συμβαίνουν πολλά γεγονότα τα οποία μας στιγματίζουν και μας ακολουθούν για το υπόλοιπό της, ίσως και για πολλές ακόμα ημέρες, ανάλογα πάντα το συμβάν. Η δική μας στάση απέναντι σε οτιδήποτε βρεθεί στo διάβα μας είναι εκείνη που θα καθορίσει και τη μετέπειτα ψυχολογική μας κατάσταση και την τοποθέτησή μας σ’ αυτό που μας απασχολεί.

Είναι ο τρόπος στην ουσία που θ’ αντιμετωπίσουμε ένα γεγονός και που γι’ αυτό θα πράξουμε και θα μιλήσουμε ανάλογα με τη συνείδησή μας και την ηθική μας. Είναι όμως πάντοτε έτσι; Είπες αυτά που ήθελες; Διεκδίκησες; Μήπως απλώς άνοιξες μια πόρτα κι έδειξες τον δρόμο της εξόδου; Μήπως έχεις μετανιώσει για όλα όσα δεν εξομολογήθηκες; Η απάντηση έρχεται πολύ αργότερα και συνήθως τις ώρες που είσαι χαλαρός, ήρεμος, που μπορείς να κάνεις πιο εύκολα μια ανασκόπηση των γεγονότων με μια πιο καθαρή ματιά και κάπου εκεί να ξεκινήσει ο λεγόμενος εφιάλτης.

Ο εφιάλτης του -δεν είπα αυτά που ήθελα με τον τρόπο που το ήθελα στο πρόσωπο που με καίει-. Γιατί; Τι έφταιξε και δεν το είπα τελικά; Μήπως αυτά που είπα ήταν λιγότερα από αυτά που έπρεπε ή περισσότερα απ’ όσα έπρεπε; Γιατί δεν έκανα αυτό που πραγματικά ένιωσα εκείνη τη στιγμή; Τι με σταμάτησε από το να είμαι άραγε ο εαυτός μου; Μήπως τελικά άφησα τον έρωτα, την ευκαιρία, την αγάπη, την ηρεμία, να φύγει;

Τα ερωτήματα πολλά κι οι απαντήσεις αποστομωτικές μα λιγότερες σε αριθμό συγκριτικά με τις ίδιες τις ερωτήσεις αλλά πολύ πιο περιεκτικές σε νόημα κι ουσία.

Όταν βρισκόμαστε σε μία κατάσταση που δεν είπαμε ή δεν κάναμε αυτά που θέλαμε, δημιουργούμε διαλόγους φανταστικούς στο μυαλό μας με το τι θα μπορούσαμε να είχαμε πει. Αυτομάτως αυτό που προκαλούμε στον εαυτό μας είναι μια ηττοπάθεια και μια άρνηση του προβλήματος που παρουσιάστηκε. Άρνηση του εγώ μας να μπορέσει να διαχειριστεί στην ουσία το πρόβλημα και να πάρει θέση ή να βάλει σε τάξη οτιδήποτε είναι σε αταξία.

Δεν απάντησες στην προσβολή του φίλου, του συναδέλφου, της σχέσης, γιατί εκείνη τη στιγμή ένιωσες ντροπή κι ανίκανος να ορθώσεις ανάστημα, επειδή ένιωσες κατώτερος για κάποιο λόγο κι αυτό σου βγήκε σαν απωθημένο μετέπειτα. Είναι η άμυνα του εαυτού σου να σου που δε σε άφησε να εκφραστείς. Άφησες πίσω σου την αδικία που σου συνέβη στη δουλειά, γιατί εν μέρει δεν πίστευες αρκετά στον εαυτό σου ότι το άξιζες πραγματικά να το κερδίσεις ως έπαθλο. Δεν πιστεύεις σε εσένα κι ο τρόπος που αντιμετώπισες μια τέτοια κατάσταση επιβεβαιώνει αυτόν τον φόβο.

Στην πραγματικότητα όλα όσα τρομάξαμε να πούμε, όλα όσα τρομάξαμε να κάνουμε, έχουν να κάνουν με τη δική μας χαμηλή αυτοεκτίμηση, τη δική μας χαμένη αυτοπεποίθηση, το δικό μας χαμένο παιχνίδι! Μια διαφορετική δυναμική θα ήταν ικανή να αλλάξει όλα τα δεδομένα και να ισχυροποιήσει τον χαρακτήρα, να τον κάνει να σταθεί σε οποιαδήποτε κατάσταση τον φέρνει σε δύσκολη θέση και ν’ ανταπεξέλθει λέγοντας αυτά που πιστεύει, αυτά που νιώθει.

Οπότε την επόμενη φορά που θα βρεθείς σε μία κατάσταση που ίσως γνωρίζεις ότι δε θα πεις αυτά που νιώθεις, ίσως δεν κάνεις κι αυτά που σκέφτεσαι, φρόντισε ν’ αναρωτηθείς τι θα ήταν αυτό που πραγματικά θα ήθελες ν’ ακούσεις εσύ στη θέση του άλλου κι αυτό που μετά θα ήθελες να δεις κι ως πράξη. Και τότε θα δεις, πως τα βράδια δε θα σε βασανίζει κανένα υποθετικό σενάριο, γιατί πολύ απλά, θα έχεις πράξει τη σωστή στιγμή.

πηγή: https://www.pillowfights.gr/kathy-lautic/ola-osa-den-eipame-erxontai-ta-vradia-na-mas-fane/

Σχέσεις από απόσταση: ρίσκο ή όχι?

Και οι δύο σε διαφορετικά μέρη, μήκη και πλάτη της γης. Αν είναι τυχεροί ίσως και στην ίδια χώρα. Η ουσία βρίσκεται στο ενδιάμεσο, που υπάρχει μεταξύ της απόστασής τους. Οι σχέσεις εξ αποστάσεως είναι εξ ορισμού δύσκολες, επίπονες, κάποιες φορές και ακατόρθωτες. Έχει να κάνει με πολλές παραμέτρους, όχι μόνο με την ανάγκη να κρατήσει άσβεστο τον πόθο και τον έρωτα. Έχει να κάνει με την ανάγκη για σωματική επαφή, εκείνη την σωματική επαφή που μεταφράζεται ως αγκαλιά, ως ένα χάδι, ως ένα βλέμμα και ένα χαμόγελο.

Ίσως είναι οι σπουδές, ίσως οι επαγγελματικές υποχρεώσεις, ίσως η μοίρα να ζει κανείς σε διαφορετικό μέρος από αυτό που ζει ο άνθρωπος του. Με την μεταξύ τους απόσταση όμως τι γίνεται;

Αρχικά λόγω έρωτα όλα παρακάμπτονται, θεωρούνται αμελητέα εμπόδια εφόσον υπάρχει συναίσθημα, κατανόηση, αλληλοσυμπλήρωση κλπ. Αν η σχέση μετράει μέρες ή μήνες ο πόθος είναι τόσο έντονος και ξαφνικός, που τόσο ξαφνικά κάποια στιγμή θα αρχίσει να φθίνει λόγω απόστασης. Αν η σχέση μετράει χρόνια, ίσως εδώ τα πράγματα να είναι πιο ευοίωνα, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι δεν θα υπάρξει μια μεγάλη κρίση που θα κρίνει το μέλλον της.

Η γλυκύτητα και η προσμονή των μηνυμάτων μέσω κινητού και λοιπών εφαρμογών στα ηλεκτρονικά μέσα είναι το πρώτο και κυριότερο που σε δεσμεύει με το άτομο εκείνο και όχι το ίδιο το άτομο. Το κινητό σου έχει γίνει η προέκταση του χεριού σου, όλου σου του είναι, διότι σε αυτό βασίζεται όλη σου η επικοινωνία με τον άνθρωπο σου. Ξυπνάς να δεις αν έχεις μήνυμα, δεν κοιμάσαι, μην τυχόν στείλει και δεν προλάβεις να απαντήσεις, αναβάλλεις ραντεβού για να συνομιλήσετε, κλείνεσαι σε ένα δικό σου κλοιό που περιέχει μόνο εσένα και τον άνθρωπό σου. Μέχρι αυτό να αρχίσει να γίνεται κουραστικό, να νιώθεις μοναξιά, να τσακώνεσαι για ασήμαντα πράγματα μέχρι τη στιγμή της συνάντησης. Η λύτρωση φαντάζει απρόσιτη, σαν να είναι έτη φωτός μακριά. Συναντιέστε, ζείτε ξανά και ξανά όσα συζητούσατε ώρες και μερόνυχτα ολόκληρα, δεν προλαβαίνετε να χορτάσετε ο ένας τον άλλον και χάνεστε ξανά ο ένας από την αγκαλιά του άλλου.

Γιατί τόσο μαζοχιστικό τρόπο να διαλέξει κανείς να ζει; Γιατί να ζει διαρκώς με μια ελπίδα μιας συνάντησης, η οποία ενδέχεται να ακυρωθεί για διάφορους λόγους και ίσως λόγους που να μην μάθουμε ποτέ; Οι σχέσεις εξ αποστάσεως είναι μια δύσκολη διαπροσωπική κατάσταση, δεν είναι εύκολα διαχειρίσιμη, ούτε εύκολα απορριπτέα, όταν δεν υπάρχουν επιλογές. Στο χέρι μας είναι να επιβιώσουμε μέσα από αυτή τη σχέση, ακόμα κι αν το τίμημα είναι μεγάλο.

Η δύναμη της αγάπης..

Βρες μου το μεγαλύτερο νόημα που κρύβει μέσα της η αγάπη. Βρες μου το μεγαλύτερο μυστικό της συντήρησης και της επιβίωσης της αγάπης. Βρες μου όλα αυτά που συνθέτουν την αγάπη.
Θα μου πεις μετά από πολλή σκέψη πως είναι δύσκολο να τα βρει κάποιος όλα αυτά που ζητάς. Και αυτό γιατί;
Διότι η αγάπη είναι ένας τρόπος έκφρασης και ζωής. Δεν είναι απλά ένα συναίσθημα και μια σκέψη. Δεν είναι μια υπόσχεση σε έναν άνθρωπο αφοσίωσης και έρωτα, είναι πολλά περισσότερα! Περιέχει μέσα της ψυχή και δική της νόηση. Όσο περίεργο κι αν ακούγεται..
Δίνεται απεριόριστα, αψήφιστα, ανιδιοτελώς και οικειοθελώς.
Η αγάπη δεν περιγράφεται σαν λέξη, δεν μπορεί να της αποδοθεί κάποια ιδιαίτερη περιγραφή, δεν είναι ιδιότητα είναι ένα απλόχερο χάρισμα. Έχει προικιστεί ο άνθρωπος με αυτό το χάρισμα του να μπορεί να δώσει και να πάρει κομμάτια της ψυχής άλλων ανθρώπων για να τα ταιριάξει και να τα ομοιάσει εν τέλει με τα δικά του ή τα δικά του να ομοιάσουν με των άλλων. Πόση ευλογία κρύβεται εκεί όπου υπάρχει αγάπη! Πόση ομορφιά ψυχής και έκρηξη συναισθημάτων βιώνει κανείς;
Αγάπη σημαίνει δίνω την ψυχή μου απλόχερα σε κάθε πλάσμα και σημείο της πλάσης. Ομορφαίνω με τη δοτικοτητα μου οτιδήποτε με περιβάλλει. Λαμπραινω κάθε στιγμή της ημέρας μου με όμορφες σκέψεις και πράξεις. Γίνομαι ένα με ότι ευχαριστεί και με γεμίζει σαν οντότητα. Κουβαλάω μέσα μου κάθε όμορφη εικόνα, άκουσμα, γεύση.
Το πραγματικό νόημα της αγάπης είναι ποιο τελικά; Όλα τα παραπάνω;
Κάτι ανώτερο από όλα τα προαναφερόμενα; Τι γεμίζει την ψυχή και τι την γαληνεύει αν όχι η ίδια η αγάπη; Στο όνομα της αγάπης έχουν γίνει πολλά εγκλήματα, πολλές πράξεις αποτρόπαιες, αλλά δεν έχουν ουδεμία σχέση με την ουσία της αγάπης.
Εκμεταλλεύεται κανείς την αγάπη για να καλύψει τις άσχημες σκέψεις του, τις πράξεις του και τις συνέπειες τους εν κατακλείδι!
Οτιδήποτε άσχημο και αποκρουστικό γίνεται στο όνομα της αγάπης δεν υφίσταται.
Η αγάπη δεν ταιριάζει με το βρώμικο και το αποκρουστικό. Ταιριάζει με το ταπεινό, το όμορφο και το περήφανο. Έχει μέσα της αρχοντιά και κορμοστασιά, επιλεκτικότητα και μια δική της ξεχωριστή υπόσταση θα έλεγε κανείς
Την έχουν περιγράψει πολλοί, την έχουν εξυμνήσει πολλοί, την έχουν κατακρίνει και καταδικάσει πολλοί, αλλά κανείς ποτέ δεν την κατάλαβε. Διότι αν το έκανε δεν θα την άφηνε ποτέ να χαθεί από τα χέρια κανενός ανθρώπου πάνω στη γη!

Δεν χωρά οίκτος όταν κοιτάς μια μάνα που δίνει τις μάχες της!

Κούραση και σκέψεις έχουν χαράξει τα μάτια σου και φαίνεσαι στα μάτια του κόσμου γερασμένη. Αλλά δεν είναι μόνο αυτά.  Είναι δάκρυα, προσευχές, απορίες, όλα αυτά που συνθέτουν το παζλ του μυαλού σου, ενός λαβύρινθου που μοιάζει να μην έχει έξοδο πέρα από την είσοδο. Κι όμως έχει, απλά δεν έχεις φτάσει στο επίπεδο να μπορέσεις να την βρεις.

Το ξέρω, μανούλα που το παιδί σου έχει αυτισμό, ότι δεν ονειρευόσουν ένα διαφορετικό παιδί μα ένα παιδί θα πεις σαν όλα τα άλλα. Το ξέρω και για σένα, μανούλα που το παιδί σου έχει σύνδρομο Down, ότι δεν φανταζόσουν ότι το παιδί σου θα έμοιαζε εξωτερικά σε χαρακτηριστικά με πόσα αλλά παιδιά σαν στιγματισμένο γονιδιακά. Ξέρω επίσης και για σένα, μάνα που το παιδί σου έμεινε παράλυτο εξαιτίας ενός τροχαίου, που είτε ήταν υπεύθυνο για την μοίρα του το παιδί σου είτε όχι, η μοίρα το καθήλωσε σε ένα αναπηρικό καροτσάκι καθιστώντας το λιγότερο λειτουργικό καθημερινά.

Δεν είναι αυτά που αντιμετωπίζουν τα ίδια τα παιδιά αλλά το συναίσθημα του γονιού να μπορέσει να ανταπεξέλθει είτε σωματικά, είτε ψυχολογικά, είτε κοινωνικά. Είναι εκείνη η στιγμή που ίσως κάποιος από τον περίγυρο σε φέρει σε δύσκολη θέση, κάνοντας διαρκώς ερωτήσεις που δεν θα ήθελες καν να απαντήσεις. Εκείνο το περίλυπο ίσως ύφος και βλέμμα κάποιων απέναντι στον δικό σου αγώνα ζωής με συνοδοιπόρο το ίδιο το παιδί. Η απαξίωση, η καταδίκη εσένα και του παιδιού σου που έφερες στον κόσμο για να ταράξει την ηρεμία υποτίθεται των φαινομενικά υγιών σωματικά όμως συνανθρώπων σου. Όλα αυτά είναι η κούραση που κουβαλάς ρε μάνα στο βλέμμα σου, χωρίς να ειπωθεί καν μια λέξη, μια τόση δα λεξούλα, να πεις “γιατί;”.

Δεν χωρούν τα γιατί σε καμία πρόταση. Όπως δεν χωρούν σε καμία πρόταση οι λέξεις «κρίμα», «δεν πειράζει», «σε λυπάμαι». Δεν χωρούν σε καμία πρόταση “Δεν αντέχω άλλο”, “εγκαταλείπω τον αγώνα”. Η θλίψη των ανθρώπων δεν είναι αυτή που πρέπει να φέρνει όλους μας πιο κοντά αλλά η αγάπη. Ο οίκτος για το παιδί που φέρει την διαφορετικότητα και για όσους το φροντίζουν είναι η αδυναμία του ατόμου αυτού να μπορέσει να προσφέρει κάτι παραπάνω συναισθηματικά στον δίπλα του. Ο κάθε άνθρωπος δεν έχει ανάγκη τον οίκτο αλλά τον σεβασμό, την κατανόηση και την αγάπη.

Στο άκουσμα μιας ασθένειας του παιδιού σου, είτε είναι χρόνια, είτε οξεία, χάνεις πολλά κομμάτια σου αυτομάτως για να μπορέσουν να συνθέσουν τα εγκεφαλικά σου κύτταρα νέα, με νέα δεδομένα της κατάστασης. Ότι τίποτα δεν είναι όπως πριν, τίποτα δεν θα γίνει ξανά όπως πριν, διότι πριν ήσουν κάτι άλλο χωρίς αυτό το παιδί. Και ο ερχομός αυτού του ιδιαίτερου παιδιού σου έδωσε ένα νόημα να αντιληφθείς τι σημαίνει να αγωνίζεται κάποιος και να κερδίζει το δικαίωμα του να ζει.

Μάνα ξέρω πως γονάτισες κάποιες στιγμές από απελπισία και πίκρα για το κράτος και τις συνθήκες που το παιδί σου αντιμετωπίζει διαρκώς. Αλλά μάθε να γονατίζεις μόνο όταν προσεύχεσαι τις νύχτες για το παιδί σου να είναι κάθε μέρα, αν όχι καλύτερα, στάσιμα, για να έχεις τον χρόνο να προλάβεις το στάδιο που είναι για να το βοηθήσεις.

Ούτε ο χρόνος βοηθάει πολλές φορές και είναι αμείλικτος. Κάποιες φορές δεν προλαβαίνεις να κάνεις τα αυτονόητα και χάνεις αυτό το όχημα που θα σε οδηγούσε στην λύτρωση, είτε αυτό είναι κρατική βοήθεια, είτε προσωπική, είτε επαγγελματική είτε ιατρική. Μόνο εσύ μπορείς να αξιολογήσεις όλα όσα ζείτε παρέα και μοιράζεστε, κανένας ειδικός, όσες συνεδρίες και αν κάνουν. Και ξέρεις γιατί; Διότι το παιδί που έχει αλλάξει, είτε γεννήθηκε διαφορετικό, δεν μπορεί να συμβιβαστεί με την σαπίλα την εκάστοτε αυτού του κόσμου.

Και πρέπει μάνα να νιώθεις περήφανη για το σημείο που έχεις φτάσει, για το σημείο από όπου ξεκίνησες και τώρα μένει μόνο να μοιραστείς τον αγώνα σου με άλλες μανούλες, που δεν έχουν την πολυτέλεια της εσωτερικής αυτής δύναμης και επιβολής στο ότι πρέπει να σταθώ στα πόδια μου για τον άγγελο μου. Γιατί είναι δύσκολο τελικά να μεγαλώνεις έναν άγγελο. Και αν δεν τον μεγαλώνεις εσύ εν τέλει, εκείνος σε μεγαλώνει ψυχικά, χωρίς να έχεις ιδέα.

Οι άνθρωποι βολεύονται με μερικές αλήθειες και μισές εξηγήσεις..

Μας είναι πραγματικά εύκολο να την αποκρύψουμε για να καλύψουμε την αδυναμία του χαρακτήρα μας να αντιμετωπίσουμε την πραγματικότητα.
Το να έρθει κανείς αντιμέτωπος με την αλήθεια, είναι σαν να είναι διαθέσιμος να ξεσκίσουν την σάρκα του και να βρεθεί εντελώς γυμνός μπροστά σε όσους την διαθέτουν!
Δεν είναι εύκολα διαχειρίσιμη ούτε και ευκόλως αντιμετωπίσιμη! Οι άνθρωποι βολεύονται με μερικές αλήθειες, μισές, γενικές και ούτω καθεξής.. Αυτός που δεν βολεύεται με τα ημίμετρα μιας αλήθειας είναι εκείνος που έχει ήσυχη συνείδηση, δεν τον τρομάζει η μοναξιά, είναι άτομο συμφιλιωμένο με την πραγματικότητα και την φύση της αλήθειας καθώς και με την ενέργειά της στους γύρω της.
Γιατί όμως φοβόμαστε να ακούσουμε αυτό που πραγματικά είναι η αλήθεια; Ο εγωισμός κατά κύριο λόγο είναι η αιτία της απόκρυψης! Δεν αντέχει το εγώ μας τόση ένταση και δύναμη εσωτερικά, η οποία είναι έτοιμη να σε συνθλίψει…
Αυτός που κρύβει την αλήθεια υποφέρει περισσότερο ή αυτός που δεν θέλει να την αποδεχτεί και εθελοτυφλεί;
Δεν λέμε τα πράγματα ως έχουν πολλές φορές, λέγοντας ότι δεν είπαμε ψέματα αλλά απόκρυψη της αλήθειας…
Για να ειπωθεί η απόλυτη αλήθεια θέλει θάρρος και από τις δύο πλευρές που μετέχουν. Θάρρος για εκείνον που θα εκθέσει ανεπανόρθωτα την κρυφή κατάσταση δεχόμενος όλες τις συνέπειες και θάρρος για εκείνον που θα γίνει δέκτης της απόλυτης αλήθειας, διότι δεχόμενος κάτι για το οποίο ίσως να μην ήταν ποτέ έτοιμος, θα συντρίβει το είναι του.
Φανταστείτε να λέγαμε όλα όσα ακριβώς θα θέλαμε να πούμε χωρίς ενδοιασμούς στους γύρω μας με αντίτιμο την κοινωνική απομόνωση, την κατακριση,την συκοφαντία, την απωλεση της ψυχικής μας ηρεμίας. Και αυτό γιατί αν η κοινωνία είχε μάθει να αντιμετωπίζει χωρίς φόβο και πάθος μόνο την απόλυτη αλήθεια, δεν θα υπήρχαν κακόβουλοι άνθρωποι, δεν θα κατακρίναμε, δεν θα υπονομεύαμε, δεν θα ζούσαμε διπλές ζωές, δεν θα ζούσαμε το αντίθετο από αυτό που επιθυμούμε!
Μερικές φορές η απόκρυψη σώζει ανθρώπους όταν γίνεται πραγματικά με καλή πρόθεση για αποφυγή δύσκολων καταστάσεων και εκεί θέλει διάκριση και όχι απότομη εισχώρηση σε καταστάσεις που φαινομενικά να είναι διαχειρισιμες και εν τέλει να οδηγούν στην πνευματική καταστροφή ενός ατόμου είτε και παραπάνω.
Ακριβό το αντίτιμο!
Ποιος είναι σε θέση να αλλάξει όλα τα δεδομένα του για χάρη της δικής του απόλυτης αλήθειας;

 

Όλοι είμαστε η ευχή, η επιθυμία κι ο έρωτας κάποιου..

Ένα λαμπερό αστέρι μόνο ανάμεσα στα πολλά.
Κάθε αστέρι ανυπομονεί να γίνει η ευχή κάποιου! Φαντάσου ότι ο ουράνιος θόλος είναι γεμάτος από αστέρια που νιώθουν, σκέφτονται, αγαπούν, αδημονούν να γίνουν η ευχή και το πεπρωμένο ενός ανθρώπου που δεν έτυχε να γεννηθεί αστέρι…
Αλλά η προσδοκία του να γίνει ένα με το δικό του αστέρι, θα τον αναγεννήσει.
Έτσι είναι ο έρωτας! Σε αναγεννά.. Σε δημιουργεί εξ αρχής από μέσα προς τα έξω. Δίνει υπόσταση στην ύπαρξή σου.
Ζεις για έναν σκοπό!
Το πεπρωμένο σε οδηγεί ενστικτωδώς να επιλέξεις σωστό αστέρι, αυτό που είναι μόνο για σένα!
Θαμπώνεσαι από το μελαγχολικό φως που δανείζεται από τον φύλακα τους, τη Σελήνη..
Η Σελήνη που κι αυτή δανείζεται το δικό της φως από κάποιον που δεν μπορεί να αγγίξει καν, το δικό της αστέρι τον Ήλιο.
Τόσο εκτυφλωτικός, τόσο επιβλητικός, μόνος και καταδικασμένος να δίνει τη λάμψη του σε ότι υπάρχει γύρω του με το τίμημα της μοναξιάς.
Η ευχή της Σελήνης, να είναι για πάντα όπου βρίσκεται ο Ήλιος! Και να, έστω κι έτσι παίρνει μια παρηγοριά.
Αλλά τα αστέρια που βρίσκονται τριγύρω της, ξέρει ότι μπορούν να ξεφύγουν από μια μοίρα σαν την δική της.
Κοιτώντας το άπειρο, εστιάζεις στο δικό σου αστέρι, ξανά και ξανά, ίσως πάρει χρόνια κάνεις δεν το γνωρίζει.
Και όταν έρθει η στιγμή και το αστέρι ωριμάσει για να συναντήσει το πεπρωμένο του, μπαίνει σε τροχιά για να κατέβει στη γη.
Βλέποντας το να πέφτει, εύχεσαι να συναντήσεις εκείνη ή εκείνον που θα είναι η ύπαρξή σου όλη, ο λόγος που γράφτηκαν τόσα ερωτικά ποιήματα, τόσα συγγράμματα, ο λόγος που οι μεγαλύτεροι έρωτες έμειναν στο πάνθεον των αθάνατων…
Γεννήθηκε ένας άνθρωπος για να εκπληρώσει τον προορισμό του, όποιος κι αν είναι αυτός!
Όλοι είμαστε η ευχή κάποιου, κάποιοι υπήρξαμε αστέρια, κάποιοι παρέμειναν αστέρια στους αιώνες και κάποιοι επέστρεψαν σαν αστέρια απογοητευμένοι….

=Το πεπρωμένον φυγείν αδύνατον….

Ο Κοελο είπε κάποτε σε μια συνέντευξη του ότι «το πεπρωμένο μας είναι εκεί που η ψυχή νιώθει την φλόγα έντονα…»

Πεπρωμένο είναι αυτό που προορίζεται να ζήσουμε και δεν μπορούμε να αποφύγουμε…

Αν όμως αυτό που νιώθει κανείς εκεί που η ψυχή νιώθει την φλόγα, τότε πως μπορούμε να ξέρουμε ότι αυτή η φλόγα είναι κάτι καλό για την ψυχή και όχι κάτι καταδικαστέο;

Τα πάντα στη ζωή έχουν άπειρες οπτικές γωνίες…

Αλλά ίσως να παίζει ρόλο και ο χαρακτήρας του καθενός πως θα αντιληφθεί ο ίδιος την φλόγα που θα βιώσει μέσα του !Δίνεις χώρο στο πεπρωμένο σου να σου δείξει τρόπους και δρόμους! Να δεις μέσα από τα γεγονότα τους ανθρώπους που θα σε συνοδεύσουν στο δρόμο της καρδιάς και του μυαλού αρμονικά και χωρίς εμπόδια.

Ακόμα κι εκείνοι που στέκονται εμπόδιο σε κάθε σου βήμα, είναι πιστεύω το έξτρα μπόνους του πεπρωμένου για να σε κάνει πιο δυνατό και πιο αποφασιστικό απέναντι στη ζωή…

Πόσοι όμως δεν γνώρισαν έναν άνθρωπο ίσως μοναδικά απίστευτο και δεν είπαν πως ήταν γραφτό τους;

Αρκετοί άνθρωποι είναι εκείνοι που οι συνθήκες της ζωής τους οδήγησαν σε ένα κοινό μονοπάτι αυτογνωσίας και πνευματικότητας ξεχωριστής και ταυτόχρονα βίωσαν μέσα τους αυτό το μοναδικό αίσθημα πληρότητας και ευφορίας μέσα τους μόνο με ελάχιστα στοιχεία!

Στοιχεία που αν και κωδικοποιημένα, οι ψυχές αυτές κατόρθωσαν να αποκωδικοποιήσουν έννοιες και συναισθήματα πρωτόγνωρα καθώς και να αναγνωρίσουν τους τρόπους έκφρασης τους και συμβίωσης. Το πεπρωμένο δεν είναι μια κατάσταση που την βιώνεις με ζόρι και απελπισία. Ούτε με απόλυτη ευδαιμονία και ενθουσιασμό…

Κάθε σκαλί που ανεβαίνεις προς την αθανασία σου, είναι γεμάτο παγίδες, όνειρα, εφιάλτες, χαρές και λύπες. Kαλούς και κακούς ανθρώπους, με έναν καλό και κακό σου εαυτό που εσύ θα επιλέξεις μετέπειτα ποιος θέλεις να είσαι και για ποιο λόγο. Kάπου εκεί θα αρχίσει να αλλάζει πάλι μορφές το πεπρωμένο σου αλλά η κεντρική σου ιδέα θα παραμείνει ως έχει μέχρι το τέλος…

Το πότε θα φτάσει η ψυχή και το σώμα στον προορισμό της και με ποιο κόστος δεν το γνωρίζει κανείς!

Αυτό που μας χαρακτηρίζει είναι η ανυπομονησία να μάθουμε τα μελλούμενα και να προσδοκούμε τρόπους γνώσης των μελλούμενων. Αν η ψυχή τελικά γνώριζε τα μελλούμενα και το κόστος σε πολλά από αυτά θα συνέχιζε; Θα αφηνόταν ελεύθερη να γευτεί λάθη και επιτυχίες ή θα φοβόταν την άρνηση και την αποτυχία και θα κλεινόταν σε ένα αόρατο κλουβί για προστασία;

Κανείς δεν τρελάθηκε αγνοώντας το πεπρωμένο του…

Στη γνώση του όμως σίγουρα οι απώλειες θα ήταν ολέθριες, αλλά κυρίως για τον εαυτό μας…

Όταν αγαπάς, δεν περιμένεις ανταλλάγματα. Απλά αγαπάς..

Η αγάπη δεν είναι οικονομική συναλλαγή. Δεν αγαπάς από την ανάγκη να πάρεις πίσω κάτι σε αντάλλαγμα. Αγαπάς από την δική σου εσωτερική ανάγκη να προσφέρεις απλόχερα το καλύτερο ποιοτικά συναίσθημα, που φέρει η ανθρώπινη ψυχή! Η ανιδιοτελής αγάπη δεν στηρίζεται σε υλική βάση, αλλά σε ηθική. Χτίζει πάνω σε γερά θεμέλια οτιδήποτε παρέχεται γενναιόδωρα. Αν υπήρχε μόνο αυτού του τύπου, ας μου επιτραπεί η έκφραση, αγάπη σε καθέναν από μας, δεν θα υπήρχε εκμετάλλευση ούτε υποκρισία στις διαπροσωπικές σχέσεις, που χτίζονται βάσει τύπου δούναι και λαβείν.

Όταν αγαπάς, δεν περιμένεις ανταπόκριση επειδή πρέπει. Το κάνεις διότι πηγάζει εντός σου εκείνη η ανάγκη να προσφέρεις φροντίδα. Διακονεί η ψυχή σου. Δεν αγαπάς για να σε χαρακτηρίσουν πονόψυχο και καλόκαρδο. Δεν αγαπάς για να σου πλέξουν εγκώμιο και να σε δαφνοστεφανώσουν.

Να αγαπάς, χωρίς να νιώσεις πίκρα αν δεν λάβεις το ίδιο. Να αγαπάς, χωρίς να μισήσεις εκείνον που σε εγκατέλειψε. Να αγαπάς, χωρίς να σκεφτείς ότι ήσουν “πολύς” για τον άλλον, που θεωρείς τελικά “λίγο” για σένα. Κανείς δεν είναι ούτε αρκετός ούτε λιγοστός για κανέναν. Η έκφραση το σκουπίδι του ενός ο θησαυρός κάποιου άλλου έχει μεγάλη βαρύτητα. Αυτόν που εμείς χλευάσαμε, λόγω του ότι δεν ανταποκρίθηκε εν τέλει στις προσδοκίες μας, είτε μας τις συνέθλιψε εντός μας, για κάποιον άλλον μπορεί να είναι ο κόσμος όλος, να δίνει και τη ζωή του.

Ίσως το να δώσει κάποιος τη ζωή του για αυτόν που αγαπάει δεν έχει τόση αξία, όσο το να την δώσει για κάποιον που δεν γνωρίζει καν, ή ακόμα καλύτερα για κάποιον που απλά δεν έτυχε να είναι αρωγός της αγάπης του και της συμπάθειας του. Η ψυχή είναι και πομπός και δέκτης θετικών και αρνητικών σκέψεων, πράξεων, λόγων. Δεν επιλέγουμε πάντα εμείς τι θα αποδεχτούμε, αλλά στο χέρι μας είναι αυτό που θα εισπράξουμε να το μετατρέψουμε σε κάτι θετικό για όλους μας.

Οι νύχτες κορίτσι μου δεν φτιάχτηκαν για να κοιμάσαι ήρεμα..

Σκέψεις που σε γυροφέρνουν όταν πέφτει το σκοτάδι, είναι η μεγαλύτερη εκδίκηση του μυαλού!
Την στιγμή που το μυαλό θέλει να κάνει το ξεσκαρτάρισμα της ημέρας, εσύ προσπαθείς να αποθηκεύσεις εικόνες, ήχους, μυρωδιές του χθες ήδη.
Δεν σε νοιάζει για το τώρα όσο για το τότε..
Εκείνο το τότε που φαντάζει σκληρό και άκαμπτο μπροστά στα συναισθήματά σου και στα θέλω σου..
Η πιο εξελιγμένη μηχανή του χρόνου είναι το ίδιο το μυαλό!! Ανακαλεί σε χρόνο dt κάθε λεπτομέρεια, που ενώ θα έπρεπε να ξεχάσεις ακόμα και το όνομά του, σου φωνάζει “ψιτ! υπάρχει…”
Και το θες να υπάρχει! Eίτε σαν κάτι μεγαλειώδες είτε σαν κάτι υποτυπώδες!
Σημασία έχει πως στιγματίζει κάθε νευρώνα του εγκεφάλου σου και σε εθίζει..
Ο πιο πιστός φίλος του ανθρώπου είναι ο ίδιος του ο εαυτός!
Πιστός σε κάθε ραντεβού με τις αναμνήσεις, σε κάθε εσωτερική ανανέωση, σε όλα όσα προστάζει το μυαλό προς όφελος της ψυχής. Ή δεν είναι έτσι;
Οι νύχτες κορίτσι μου δεν φτιάχτηκαν για να κοιμάσαι ήρεμα..
Φτιάχτηκαν για να τον σκέφτεσαι, όταν απλά πέφτεις στην αγκαλιά της νύχτας, γίνεσαι έρμαιο της!
Ποιος θαρρείς πως γλίτωσε από όσα τον στοιχειώνουν και θα γλιτώσεις εσύ; Ποιος θαρρείς πως σκέφτηκε πως θα ήταν αν, και τελικά έκανε πίσω;
Θες να κάνεις πίσω; Όχι, δεν θες!
Διότι τον θες! Πιο πολύ τη νύχτα που ξέρεις ότι απλώνει την καρδιά του ίσως στα χέρια κάποιας άλλης και το μυαλό του ακουμπισμένο σε χέρια ασφαλείας…
Γιατί τα δικά σου χέρια δεν είναι φτιαγμένα για την ασφάλειά του, και το ξέρεις!
Είναι για να τον κάνεις να πέσει στα πιο βαθιά μονοπάτια του μυαλού σου και να τον αφήσεις εκεί μέσα αβοήθητο…
Όπως ακριβώς είσαι κι εσύ!
Αντέχεις να είστε δύο; Εκείνος αντέχει; Οι δικές του σκέψεις είναι σαν τις δικές σου; Ένας λαβύρινθος; Μήπως κάπου σε περιμένει κι εσένα ο δικός σου Μινώταυρος για να δώσεις κι εσύ τον δικό σου αγώνα; Και αν του ξεφύγεις ποιο το όφελος; Εγώ ζω για να βρω τον Μινώταυρο και να τον πιάσω από τα κέρατα και να του πω ως εδώ.. Βρήκα την έξοδο πια! Καμία σκέψη, άνθρωπος, ανάμνηση δεν στέκεται εμπόδιο μου.
Η σκέψη μου τις νύχτες είναι ένα συνονθύλευμα απωλειών και κατακτήσεων. Καθετί που κατακτώ με κάνει πιο δυνατή στα μάτια του.
Και καθετί που χάνω με κάνει νικήτρια. Γιατί μαθαίνω και να χάνω!
Ίσως χρειαστεί να χάσω κι εκείνον κάποια στιγμή κι εκεί η σκέψη γίνεται εφιάλτης και το σκοτάδι βαραίνει το μυαλό ακόμα πιο πολύ….
«Θα ήθελα να ήσουν εδώ» η τελευταία σκέψη σου!
Η πρώτη θα είναι πάλι η ίδια.. Αλλά στο σκοτάδι πάντα έχει νοσταλγικό χαρακτήρα!papers-co-ad65-starry-space-illust-anime-girl-15-wallpaper