Την μέρα που έκανε γιορτή ο παράδεισος με την ελευση του….Αιωνιαν σου ή μνήμη Μακαριστε Σεραφείμ……

Ψάχνοντας τον Θεό…

Κάποτε ήταν ένας νέος που έψαχνε τον Θεό…να Του μιλήσει για όλα όσα έψαχνε απαντήσεις ,να μπορέσει να αντιληφθεί το Μεγαλείο Του ,εκείνο που σε κάθε Θεια Λειτουργία άγγελοι Τον υμνουν και οι άνθρωποι αποζητούν να έρθει ο Ίδιος να γίνει Σώμα και Αίμα μπροστά τους πάνω στην Αγία Τράπεζα…
Έκανε ποσα ταξίδια,γνώρισε πόσους ανθρώπους, μορφωμένους, ψημενους στη ζωή και η απορία του ήταν πάντοτε η ιδια:πως γίνεται να αγαπήσει κάνεις τόσο πολύ κάποιον που δεν τον έχει δει αλλά δεν τον έχει αγγίξει,ακούσει ?
Άνθρωποι άθεοι,χριστιανοί,αλλοθρησκοι, κάθε κατηγορίας και επιπέδου,κάθε κοινωνικού στρώματος και απαντήσεις δεν έπαιρνε ικανοποιητικες..
Κάποια στιγμή είπε στον εαυτό του θα τα παρατήσω όλα και αν θέλει ας έρθει να με βρει Εκείνος….
Ο καιρός περνούσε,δούλευε,διασκέδαζε, έκανε μια ασωτη ζωή χωρίς έγνοιες και τύψεις, ελπίζοντας πως μια μέρα η ζωή του θα αλλαζε…
Και άλλαξε….
Τον βρήκε ο Ίδιος ο Θεός…αλλά όχι με τρόπο που οι περισσότεροι θα πίστευαν, αλλά με εκείνον τον Δικό Του μοναδικό τρόπο…
Καρκίνος….
Όλη του η ζωή πέρασε μπροστά από τα μάτια του…
Σκέφτηκε όσα έπραξε,όσα είπε,όσα δεν μετάνιωσε και όσα αγνόησε….
Δάκρυα άρχισαν να κυλούν από τα μάτια του και να συνθλιβουν τον εγωισμό του…Θα πάω να Του μιλήσω είπε….
Βρήκε κατά Θεία Πρόνοια έναν πνευματικό και άνοιξε την καρδιά του,είπε τα σφάλματα του και συνετριψε τον εγωισμό του,ταπεινωθηκε και έκλαιγε σαν μικρό παιδί….Ζητούσε από το Θεό συγνώμη….
Άκουσες? Συγνώμη Θεέ μου είπε…..εκείνος που έψαχνε απεγνωσμένα να Τον βρει και τελικά Τον βρήκε Εκείνος….
Αγωνίστηκε σαν λιοντάρι,με πειθαρχία σε γιατρούς και πνευματικό, έλεγε διαρκώς ότι η πηγή της ασθένειας του ήταν η ίδια η αμαρτία και ο Θεός τον λυπήθηκε και ήθελε να τον σώσει αυτόν τον μικρο άνθρωπο….
Οι αμαρτίες μου με αρρωστησαν,συγχώρεσε με Θεε μου….Δεν αμφιβάλλω πλέον για Εσένα….Υπάρχεις σε κάθε μου κύτταρο,σε κάθε αναπνοή έλεγε….
Με δάκρυα χαράς αυτή τη φορά….και ξάπλωσε να κοιμηθεί..
Και ξαφνικά σαν σε όραμα βλέπει ένα λαμπερό φως να τον λούζει και να μην μπορεί να παψει να το κοιτάζει.
Που βρισκομαι?Μήπως πέθανα και πήγα στον παράδεισο?
Όχι του απάντησε μια φωνή,δεν είναι ακόμα η ώρα για αυτό το σκοπό…..ο Θεός θα σου δώσει υγεία να ζήσεις να Τον δοξαζεις πλέον και να ζεις για Αυτόν χωρίς καμία αμφιβολία ποτε ξανά….
Πιστεύεις στο Θεό τώρα??
Πιστεύω με όλη τη δύναμη της ψυχής μου….
Γεννηθειτω το θελημα Του ….
Και ξύπνησε….
Κοιτούσε ολογυρα του και έβλεπε μόνο έναν θαλαμο νοσοκομείου….
Άρχισε να τρέχει στον διάδρομο φωνάζοντας είμαι καλά, έγινα καλά,πιστεύω στο Θεό μέχρι την τελευταία μου πνοή….
Πέρασαν δύο εβδομάδες και όλα πήγαιναν άριστα με την υγεία αυτού του νέου…σαν να μην πέρασε από το σώμα του καμμια σωματική ασθένεια…..η πνευματική όμως ήταν η πιο σημαντική και αυτή είχε πλήρη ίαση…..
Ο Θεός είναι το μεγαλύτερο νοσοκομείο των ανθρώπων….

Άπλωσε το χέρι σου προς το Θεό…..

Ρημαγμένες ψυχές και σκέψεις….νους μπερδεμένος και χαμένος στην άβυσσο μιας σκοτεινιασμένης ψυχής…Κάθονται στη μέση του πουθενά περιμένοντας σωτηρία…Ποιο χέρι θα απλωθεί σήμερα? αύριο? ίσως και ποτέ? διότι τα προβλήματα τους δεν απασχολούν κανέναν και δεν πονάει κανένας.. Μόνοι σε ένα άδειο, ψυχρό, σκοτεινό δωμάτιο, κουλουριασμένοι από φόβο, τον φόβο της αποξένωσης και της μοναξιάς….Το δωμάτιο εκείνο του μυαλού τους που φτιάχτηκε χάρη στην πτώση της ψυχής τους….Αυτή η ψυχή πως να λυτρωθεί? Πως να σηκώσει ανάστημα? Πως να σηκωθεί η ψυχή αυτή η ρημαγμένη άραγε? Και κάπου εκεί στις σκόρπιες σκέψεις έρχεται η λέξη Θεός….ακούγεται όμως τόσο μακρινός και τόσο άπιαστος… Είναι όμως…?Μια μικρή ελπίδα φωλιάζει στις μικρές αυτές ψυχές με την μεγάλη πίστη…..χάρη σε εκείνο το χέρι που πιάστηκαν, σε εκείνο τον ώμο που ακούμπησαν, σε εκείνη την καρδιά που ανοίχτηκαν….και είδαν το Θεό ξαφνικά μπροστά τους γεμάτο συμπόνοια και αγάπη…. Δεν είστε μόνοι πλέον σε αυτό το ψυχρό δωμάτιο, μόνοι με τις σκέψεις, τους φόβους και τους εφιάλτες σας…..Μην αφήνετε αυτό το χέρι…είναι σωτήριο….

Κύριε Ιησού Χριστέ ελέησον ημάς…

Καμία αγάπη δεν υπήρξε πάνω στην γη μεγαλύτερη από εκείνη του Χριστού για εμάς…..Του Πατρός που έστειλε τον Μονάκριβο Υιό Του να θυσιάσει Εαυτόν για το ανθρώπινο γένος….το γένος της αποταξίας, της ασυδοσίας….παρόλα αυτά η Αγάπη Του ακόμα μεγαλύτερη…η Ευσπλαχνία Του το Μέγιστο Δώρο…..Κανένας λοιμός, λιμός και δυστυχία δεν θα υπήρχε αν Τον ικετεύαμε ΟΛΟΙ για την σωτηρία μας…..αν πέφταμε στα γόνατα με δάκρυα να ζητήσουμε συγχώρεση για τα σφάλματα μας…Που Τον αποστραφήκαμε, Τον αποξενώσαμε βασιζόμενοι στις δικές μας δυνάμεις….Κύριε Ιησού Χριστέ δείξε το έλεος Σου για όλους εμάς τους αμαρτωλούς και δίδαξε μας ξανά τι εστί αγάπη και ταπείνωση…..Για να βρεθούμε Κοντά Σου την ύστατη εκείνη ώρα της αποχώρησής μας από τα επίγεια….

Υπεραγία Θεοτόκε σώσον ημάς….

Μητέρα ,θα πω με δάκρυα στην ψυχή, όχι στα μάτια,εσφαλλα….Σκόνταψα σε κακοτραχαλα μονοπάτια αλλά Εσύ με κράτησες όρθιο….Έκλαψα γοερά για τις πληγές μου αλλά Εσύ με ένα Σου χάδι μητρικό τις γιατρεψες όλες…Εσύ που θυσιαζεις κάθε μέρα Τον Μονάκριβο Υιό Σου για εμάς, Εσύ που κλαις στον Υιό Σου για την σωτηρία μας,πόσα Σου οφείλουμε…..Και δυστυχώς δεν κάνουμε καμμια θυσία σταυρικη…Η μετάνοια αργεί τις πιο πολλές φορές Μητέρα …Ας με βοηθήσει η Χάρη Σου Μητέρα να Σε αγκαλιάσω και να νιώσω την άπειρη Αγάπη….Ένα χαμένο παιδί είμαι που έφυγα μακριά από την αγκαλιά Σου….

Δώσε λίγα λεπτά από τον χρόνο σου…

Τι είναι λίγα λεπτά από τον χρόνο σου να ακούσεις έναν άνθρωπο που έχει ανάγκη να πει τον πόνο του? Τι είναι λίγα λεπτά από τον χρόνο σου να ασχοληθείς με πραγματικά προβλήματα που μαστίζουν σήμερα την κοινωνία μας και όχι με την έκθεση του εαυτού σου σε σημείο φιλαυτίας? Γιατί άραγε φτάσαμε στο σημείο μηδέν όπως το λέω εγώ πλέον, συχνότερα από ποτέ? Διότι χάθηκε η αγάπη και η συμπόνια….Δεν συμπονά πλέον ο άνθρωπος, δεν νοιάζεται, δεν θυσιάζεται….Τα θέλει όλα αυτοματοποιημένα και ακόμα και την ίδια την αγάπη την έχει αντικαταστήσει με υλικές απολαύσεις…Δεν δίνει πλέον ο άνθρωπος αξία στην αγκαλιά, στο χάδι, στο χαμόγελο, στην παρηγορητική κουβέντα….Λέει απλά κάτι για να βγει από την υποχρέωση, γράφει απλά για να του ανταποδοθεί η χάρη και να φουσκώσει η περηφάνια του, εκθειάζει με επιτεύγματα δήθεν ανθρωπιάς και ελεημοσύνης τον εαυτό του και τις φιλοφρονήσεις που επιδέχεται από επιδέξιους κόλακες και χειριστές του λόγου….Και κάπου εκεί στο ενδιάμεσο ξεχάσαμε το Θεό….Ξεχάσαμε ότι υπάρχει Εκείνος που είναι η Αρχή και το Τέλος….Ότι η ύπαρξη μας βασίζεται στην άπειρη αγάπη και φιλευσπλαχνία Του, ένα πραγματικό δώρο, μια ευλογία…Και έχουμε καταντήσει να θεωρούμε τον άνθρωπο αυτόνομο και ανεξάρτητο πνευματικά χωρίς αλυσίδες κάποιας πίστης, αλλά έχουμε τον υλικό κόσμο ως δυνάστη της ζωής μας…πόσο λυπηρό…Δεν θέλουμε να αρέσουμε στο Θεό αλλά στον δίπλα μας…Θέλουμε να υπερτερούμε σε όλα….Θέλουμε να έχουμε τον έλεγχο σε όλα…Τον έλεγχο τον έχει μονάχα ο Θεός, εμείς απλά πορευόμαστε ανυποψίαστοι…..Και παράλληλα και συνοδοιπόρος μας ο Θεός και πανταχού Παρών, αλλά οι απαιτήσεις μας πολλές και υπερβολικές….Και αν δεν ακουστούμε, σαν κακότροπα παιδιά θυμώνουμε…..Ζητάμε κάτι και κάνουμε τάματα ,προσευχές, πρόσφορα, ευχέλαια, αλλά δεν γίνεται το αίτημα μας και πάλι λέμε :»μα τα έκανα σωστά όλα γιατί?» Ο Θεός δεν θέλει από σένα κάτι για να σου δώσει κι Εκείνος κάτι….Το μόνο που θέλει είναι να ζεις με υπομονή, υπακοή, αγάπη και Ταπείνωση….και όταν Εκείνος με τα δικά Του κριτήρια κρίνει τις προθέσεις μας, τότε θα κρίνει και τι θα μας δώσει….Και ακόμα κι αν δεν μας το δώσει προς όφελος μας γίνεται πάλι….πόσο φτωχό μυαλό έχουμε τελικά….Πάμε να χωρέσουμε τόσο Θεό σε ένα τόσο μικρό και ανθρώπινο μυαλό…..

Έρωτας φύσει παρορμητικός

Ο έρωτας από τη φύση του είναι επιθετικός, παρορμητικός, διεκδικεί και δεν αφήνει περιθώρια ελευθερίας. Όταν κάποιος ερωτεύεται αυτό γίνεται είτε σταδιακά είτε απότομα και αιφνίδια.

Ο έρωτας είναι μια κατάσταση που τρελαίνει το άτομο, το κάνει να νιώθει σε διπλάσιο βαθμό όλα του τα συναισθήματα πιο έντονα και πιο επώδυνα κάποιες φορές. Όταν όμως συναντήσει κάποιος το κατάλληλο άτομο, τότε έχουμε κάτι ακόμα πιο μαγικό, έχουμε μια απόλυτη μαγική ερωτική σχέση. Είναι εκείνη η στιγμή που η ψυχή αντιλαμβάνεται την ουσία της ψυχής απέναντί της, η στιγμή που νιώθεις ότι κοντεύεις να εκραγείς και να σκορπίσουν όλα όσα νιώθεις στο περιβάλλον γύρω σου με κίνδυνο να νιώσουν όλοι αυτό που βιώνεις εσύ. Είναι εκείνη η στιγμή που λες ότι βρήκες την αδελφή ψυχή σου, το κομμάτι που σου έλειπε για να νιώσεις πλήρης, γεμάτος ζωή, όνειρα κι ελπίδες. Οι ψυχές που είναι σαν να είναι φτιαγμένες από το ίδιο υλικό αναγνωρίζουν η μια την άλλη σε οποιαδήποτε στιγμή, με οποιοδήποτε μέσο. Είναι σαν να περίμεναν κατά ένα μαγικό τρόπο η μια την άλλη να πλησιάσει και να προσφέρει απλόχερα αυτή τη ζεστασιά και τη γαλήνη που μόνο μεταξύ τους μπορούν να αναπτύξουν με τόση άνεση.

Αναγνωρίζεις το άλλο σου μισό σε αυτό το πρόσωπο, νιώθεις ότι θες να το γνωρίσεις ολοένα και περισσότερο, δίψας να μάθεις τα όνειρα του, τους φόβους και τις επιθυμίες του, αδημονείς για την επόμενη στιγμή που θα βρεθείς κοντά του και θα νιώσεις την καρδιά σου να κοντεύει να βγει από το στήθος σου από το άγχος της προσμονής. Η ένταση που προκαλείται μεταξύ αυτών των ψυχών και των σωμάτων είναι πρωτόγνωρη και μεγάλης σημασίας. Δεν είναι απλώς μια τυπική ερωτική σχέση, δεν είναι μια κλασική σχέση, είναι ένας ύμνος στον έρωτα τον μοναδικό, τον απόλυτο, αυτόν που εξυμνούν διαρκώς από αρχαιοτάτων χρόνων και τον ζεις βαθιά και ολοκληρωτικά με έναν ιδιαίτερο για σένα άνθρωπο που στο πρόσωπό του βλέπεις όλα όσα ποθείς.

Αυτό το ιδιαίτερο δέσιμο, εκείνο η μαγική κλωστή του πεπρωμένου που δένει αόρατα τα δάχτυλά σας, εκείνο το μοιραίο που σου αποκαλύπτεται με περίεργους τρόπους κάθε φορά είναι το δικό σου ένα και μοναδικό ταίρι. Η ζωή βρίσκει θαυμαστούς τρόπους να σε φέρει κοντά με κάποιον και ειδικά με αυτόν που θα αλλάξει όλη σου τη ζωή, την κοσμοθεωρία και γενικότερα τη στάση σου απέναντι σε πολλά πράγματα.

Το κατάλληλο άτομο σου δίνει ζωή, προσφέρει μια ψυχική ανακούφιση, ανάταση πνεύματος και σε οδηγεί σε μονοπάτια που όμοιά του δεν έχεις ξαναπερπατήσει. Η ομοιότητα των ψυχών έχει να κάνει με την ίδια ευαισθησία, την ίδια συναισθηματική νοημοσύνη, τις ίδιες πεποιθήσεις και την ίδια εσωτερική γλυκύτητα.

Ο έρωτας στα χέρια τους γίνεται ένα πυροτέχνημα, ένα έργο τέχνης, μια ωδή, ένα έπος, μια αναφορά στα μεγαλεία της καρδιάς και της συνάντησης δύο μοναδικών και ταιριαστών ανθρώπων. Δύο εραστές που χορεύουν στον ίδιο ρυθμό, εκείνο του αμοιβαίου και ιδανικού έρωτα, εκείνο του τρελού και απαιτητικού, που ζουν έντονα το πάθος τους, την αγάπη τους, την ένωσή τους και την απομόνωσή τους από τα πάντα.

Η αδελφή ψυχή σου, το άλλο σου μισό, ο σύντροφος και συνοδοιπόρος σου στο μεγάλο και γεμάτο εκπλήξεις ταξίδι του έρωτα, είναι εκείνος που θα σου απλώσει το χέρι να πιαστείς και να σου δώσει τη δυνατότητα να ανοίξεις τα φτερά σου, θα σου δώσει την ώθηση να πετάξεις γεμάτος αισιοδοξία και χωρίς φόβο πτώσης, γιατί βασίζεσαι σε αυτόν τον άνθρωπο.

Είναι η ψυχή που ο έρωτάς σας θα γίνει αγάπη με την πάροδο του χρόνου, μια αγάπη που όμοιά της δεν έχει υπάρξει ξανά, μια συνύπαρξη γεμάτη εκπλήξεις, οράματα, όνειρα, απογοητεύσεις, θλίψεις και οτιδήποτε θα σε κάνει να νιώθεις ζωντανός. Χάρη στον έρωτά σου που σε απογείωσε και σε έκανε να νιώσεις την μοναδικότητά σου…

πηγή:https://www.pillowfights.gr/kathy-lautic/erwtas-fysei-parormhtikos/